Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Zoveel schik, om zo weinig

Volgende Vorige Overzicht

Zoveel schik, om zo weinig

Mevrouw Blom is een echte doorgewinterde Enkhuizer, ze woont hier al bijna 89 jaar. Ze werd geboren vlakbij de vuurtoren, haar jeugd bracht zij door op het Spaansch Leger. Hier hadden haar ouders een slagerij, Broekhuizen. Toen ze trouwde heeft ze een tijdje in Wognum gewoond maar kwam al snel terug naar Enkhuizen en betrok samen met haar man een huisje in de Vijzelstraat. Vervolgens heeft ze met haar gezin 55 jaar op de Nannegrootstraat gewoond. In haar kamer in Westerhof deelt ze mooie en spannende herinneringen aan Enkhuizen.

Ten dans gevraagd in de Doele of Kolfbaan
In de slagerij helpen deed mevrouw Blom niet vaak, dit vond ze niet zo leuk. Wel nam ze op 13-jarige leeftijd het hele huishouden op zich toen haar moeder ziek werd. Dit was in die tijd heel normaal. Ze zorgde ook voor haar zusje en drie broertjes, toch heeft ze een hele fijne jeugd gehad.

 “Vroeger had je zo’n 35 cent per week om uit te geven. Dan ging je om de zaterdagavond dansen in de Kolfbaan of in de Doele op het Spaansch Leger. En dat was niet dansen zoals ze tegenwoordig doen, nee dan dansten we de Quickstep of de Slowfox. Je werd dan door een jongen gevraagd om te dansen, dat was wel spannend! Na een tijdje wisten we natuurlijk precies welke jongens wel aardig konden dansen en welke niet. Je wilde natuurlijk dat die ene speciale jongen je zou vragen. Aan het einde van de avond hoopte je dat je een vriendje had die je naar huis kon brengen. Die jongens hadden ook weinig geld, ze konden je niet op een pilsje trakteren. We hadden zoveel schik om zo weinig.”

“Dat dansen dat kon je natuurlijk niet zomaar, daarvoor moest je eerst op dansles. Deze werden gegeven op het Verlaat bij juffrouw Schoenmaker. Tijdens de lessen werd de muziek verzorgd door een piano, saxofoon en een drum. Eigenlijk was dat gewoon een heel bandje! De danslessen of het dansen op zaterdagavond kostte 25 cent, dus had je nog 10 cent over. En dan moest je kiezen wat je daarmee zou doen, een kroket halen bij Slager Botman of toch een gebakje? En dat was al je  geld voor die week dus konden we daarna niks meer doen. Dan liepen we met vriendinnen op en neer door de Westerstraat en stonden we daar te praten of we liepen naar de haven en dan kletsten we daar verder. Eigenlijk waren wij toen al een soort hangjongeren! Alleen haalden wij geen rottigheid uit, we hadden geen geld voor rottigheid”..

Daar keek je het hele jaar naar uit!
Glunderend bij al deze herinneringen kijkt mevrouw Blom voor zich uit en blijft even stil voor zij weer verder vertelt. “Wat ook altijd leuk was, was de kermis. Daar keek je het hele jaar naar uit. De kermis was veel groter dan nu, hij stond verspreid over het hele Verlaat en de Noorderhavendijk. Op het Spaansleger en Sijbrandsplein stonden de auto’s. In de Nieuwstraat stonden tenten met bijvoorbeeld de dikste vrouw of een varken met twee hoofden. Je had toentertijd weinig geld dus je moest goed kiezen in welke attractie je ging. Vaak ging ik met mijn vader in de schommelschuit en dan kijken wie het hoogste kwam. Om de draaimolen, waar de kinderen in zaten, stonden tafeltjes waar de ouders een biertje dronken. In de Kolfbaan en in de Oranjezaal was er tijdens de kermis altijd feest."

De ogen van mevrouw Blom lichten op en ze begint weer te vertellen. “En niet te vergeten, de muziektent! Als er een concert werd gegeven stonden de mensen op straat te luisteren naar de muziek. Dat was hartstikke gezellig. Toen werd er ook niet vervelend gedaan door jongeren en als er eentje vervelend deed, werd deze gelijk bij zijn lurven gegrepen hoor. Het was een leuke, andere tijd. Dat is nu bijna niet meer voorstellen hoe dat was.”

Mevrouw Blom is diep in gedachten verzonken bij deze mooie herinneringen. Om de vraag of ze samen met haar man ging dansen moet ze lachen. “Hij danste nooit. We hebben wel samen privé-lessen gehad, maar hij vond er niks aan! Ook zei hij dat zijn schoenen ervan sleten. Maar als ik dan met een andere man ging dansen, was hij wel een beetje jaloers! Hij had totaal geen ritmegevoel. Één keer zag ik hem met een rotgang naar de wc rennen, omdat er mensen begonnen met de polonaise. Hij was als de dood dat hij mee moest doen."

Iris Vinkenborg

Met dank aan mevrouw Blom

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Commentaar op dit artikel:
2 reacties op dit artikel
  • Re: Zoveel schik, om zo weinig
    Gepost door Theo Stavenuiter, op 22/5/10
    Het was niet de bakkerij Botman maar Slager Botman

  • Re: Zoveel schik, om zo weinig
    Gepost door Redactie - Kroniek van Enkhuizen, op 25/5/10
    Meneer Stavenuiter, bedankt voor uw reactie. Ik heb het aangepast. Vriendelijke groet, Iris Vinkenborg

Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube