Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Watersport

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 3/7/11 door Marinus Schoen
Watersport Verening Almere voorheen aan steiger in de haven van Enkhuizen. Foto: M. Schoen sr. (1910-1995). +
Watersport Verening Almere voorheen aan steiger in de haven van Enkhuizen. Foto: M. Schoen sr. (1910-1995).

Watersport

Aan watersport deden wij niet in de jaren vijftig toen ik nog bij de Haven van Enkhuizen  woonde. Hooguit maakten wij een keer een vlet los die achter een kotter lag en roeiden er een eindje de haven mee uit. Ook maakten we wel eens de schuit los van groenteboer Koolhaas die in een sloot lag over de spoorwegovergang van de omgelegde Burgwal, achter de Wachters woning, de sloot naast de weg richting de vroegere Visput. De groente tuin van Koolhaas was ongeveer halverwege die weg, daar waar nu grote loodsen staan van Draka/Polva (Solvay).

 

Verkeersbord

Met de halve buurt in die schuit voeren we al kloetende richten spoorweg viaduct en bleef de kloet opeens steken in de prut. De schuit voer door en de kloet niet los latende kieperde ik overboord. In het ondiepe water liggende, zag ik op de bodem van de sloot een verkeersbord liggen, haalde het boven water en reikte het de mede varenden aan. Kon vanzelf niet drijfnat thuiskomen dus voeren we eerst richting Zuiderdijk en ben bovenop de dijk in de volle wind gaan staan drogen. Daarna met zijn allen lopend lang de provinciale weg, onder het spoorweg viaduct door, droegen we om beurten het verkeersbord. We brachten het bord naar het politiebureau in de Westerstraat, daar waar nu een juwelier zit (naast Chinees Lotus). Ja, zo waren we ook wel, ons geweten sussend met een goede daad, want de schuit van Koolhaas dreef nog ergens onderweg. ’s Avonds bij het naar bed gaan zat het kroos nog in mijn onderbroek en kwam het alsnog uit dat ik te water was geraakt. Gelukkig gingen we de volgende dag op reis voor familiebezoek en ben er verder niet voor gestraft.

 

Roeispaan

Heel soms huurden we een bootje bij Apie de Vries (sorry Zeger) aan de Prinsengracht. Daarmee voeren we helemaal naar Broekerhaven en leverden in de smalle sloot, achter café Jan Jong (nu café De Buren), strijd met jongens die we daar in een bootje tegenkwamen. Scholden ze uit voor stomme boeren en over en weer sloegen we elkaar met roeispanen om de oren, tot overmaat van ramp brak een roeispaan van óns bootje. Naast café De Buren is een bruggetje over die sloot (nu nog) dat toen leidde naar de bakkerswinkel van bakkerij Veer. Zoon Piet Veer ventte brood uit en kwam ook helemaal in Enkhuizen op zijn bakfiets bij ons aan de deur. Dat vond mijn moeder wel gemakkelijk want Piet Veer kwam ook bij mijn opoe aan huis die in Broekerhaven woonde en hij bracht zo mooi mondelinge berichten over: ‘Reit, je moeder zeit…. enz., enz.’ (mijn moeder heette Marijtje).

 

IJzerdraad

We vroegen bij bakkerij Veer of Piet er ook was want misschien kon hij ons uit de nood helpen met ijzerdraad of touw om die roeispaan te repareren. Hij was er niet en onverrichte zaken voeren we terug naar Enkhuizen. Onderweg kwamen we langs een bolk (vuilstort) en daarin snuffelend vonden we toch een stuk ijzerdaad waarmee we de roeispaan zo op het oog repareerden. Voor we in de Prinsengracht terug waren loosden we eerst de mede varenden en legden toen netjes bij De Vries aan. De man stond gelukkig net met iemand te praten en wierp een achteloze blik in het bootje, zag beide roeiriemen liggen, ieder aan een zijkant in het bootje, vond het in orde en we konden gaan.

 

WSV Almere

Watersport in die tijd aan het Havenkwartier, zeilen bijvoorbeeld, was voor de meeste van ons niet weggelegd. Vishandelaar Rinke van der Veen bezat een zeilboot van een speciale klasse, de regenboog klasse en voer er mee over het IJsselmeer. Voordat er jachthavens waren in Enkhuizen lagen de boten van Watersport Vereniging Almere afgemeerd aan een lange steiger in de vissershaven van Enkhuizen.

 

Woeste Hoogte

Eén keer ben ik in een ‘geleend’ zeilbootje over het IJsselmeer heen en weer gevaren naar Broekerhaven. De eigenaar had de boot zelf gemaakt maar deze was nog niet helemaal klaar. Volgeladen met passagiers, waar niet eens iedereen van kon zwemmen, lag de boot nét nog een randje boven water. Het zeil gehesen en in een dikke tegenwind kwamen we al laverend uren later aan in Broekerhaven. Toen we daar in de Kolk lagen zeiden we tegen een mevrouw van de Woeste Hoogte dat we nog naar Stavoren moesten, het mens sloeg gelijk stijf van schrik. ‘Nee toch’, zei ze. ‘ Nou’, zeiden we stoer, ‘laten we dan maar naar Enkhuizen varen’. Voor de wind zeilend waren we zo weer terug in Enkhuizen en kwam de eigenaar van de ‘geleende’ boot woest op mij aanlopen en helaas met een blauw oog en een gezwollen lip liep ik huiswaarts. De anderen lachten zich rot, zelfs nu nog, als we het er over hebben.

 

 

 

 

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube