Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Tweede Wereldoorlog

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 31/5/10 door Marinus Schoen
V.l.n.r.: Pieter Schoen (1935); Marinus Schoen (1942); Marijtje Schoen-Koedooder (1914); op  haar schoot Klaas Schoen (1944); Cornelis Schoen (1937). +
V.l.n.r.: Pieter Schoen (1935); Marinus Schoen (1942); Marijtje Schoen-Koedooder (1914); op haar schoot Klaas Schoen (1944); Cornelis Schoen (1937).

Tweede Wereldoorlog

Persoonlijk herinner ik mij niets van de Tweede Wereldoorlog daar ik van 1942 ben. Wel hoor je verhalen en anekdotes uit die tijd in de familie en een daarvan was, dat mijn vader eind 1943 in Duitsland te werk was gesteld en er daarom niet bij was toen mijn broertje in februari 1944 geboren werd.
Moeder ging na de geboorte van haar vierde zoon met het gezin op de foto, om die foto naar haar man te kunnen sturen.  

Hagen
Toen ik al volwassen was en ook een paar keer in Duitsland was geweest vroeg ik mijn vader waar hij nou precies werkte in Duitsland tijdens de oorlog, dat bleek in Hagen te zijn. Hij vertelde, dat toen het er naar uitzag dat Duitsland de oorlog ging verliezen, hij in januari 1945 met enkele mede arbeiders is gevlucht en helemaal lopend op huis aan ging. Het was een chaos in die tijd, vertelde hij, er werd niet veel meer op ons gelet en door zich telkens bij gevaar te verschuilen en geholpen door en overnachtend bij boeren zijn ze ontkomen. Mijn vader meldde zich eerst, voor hij naar huis ging, bij mijn grootmoeder in Bovenkarspel waar jongere broers van mijn moeder nog thuis woonden. Eén van die broers ging naar de Spoorstraat in Enkhuizen om mijn moeder te verwittigen van de komst van mijn vader.

Trauma
Mijn broertje in februari 1944 geboren, was dus bijna een jaar oud in die tijd en sliep in een ledikantje voor de bedstee waarin mijn moeder sliep. Bij het opstaan zag hij haar altijd als eerste. Maar de dag nadat mijn vader was gearriveerd en ‘s morgens de bedstee deuren zich openden kreeg hij de schrik van zijn leven toen bleek dat mijn vader daar ook in lag, nog ongeschoren en met verwilderde haren. Een trauma is dat voor mijn broertje geweest en heel lang was hij schuw tegenover onze vader. Zelf herinner ik mij nog, dat als mijn moeder even weg was en wij alleen waren met vader, mijn broertje niet naar hem keek en als de kamerdeur dan openging, hij snel opkeek of mijn moeder binnenkwam en zo niet, dan liet hij zijn kopje weer hangen. Nadat mijn allerjongste broertje in 1947 was geboren ging zijn trauma over en konden hij en mijn vader later zelfs het beste met elkaar overweg.

Neefje
Een ander gegeven in mijn familie uit de Tweede Wereld oorlog is het omkomen van ons neefje Gerrie Smit tijdens het bombardement op Enkhuizen van 15 maart 1945. Het gezin van mijn tante, zuster van mijn vader, woonde in Egmond aan Zee en was uit veiligheid overwegingen geëvacueerd naar Enkhuizen. Met haar kleuterzoontje Gerrie en baby dochter Ina logeerde ze bij haar ouders, mijn grootouders, aan de Havenweg in Enkhuizen. Het bewuste bombardement veroorzaakte vele doden en gewonden, niet alleen ons neefje maar ook persoonlijke vriendjes van mijn oudere broers met wie zij dagelijks speelden.

Distributiebonnen
Mijn moeder had vóór dat bombardement bij háár moeder, onze opoe in Bovenkarspel haar distributiebonnen vergeten, bonnen die je nodig had om nog enigszins aan levensmiddelen te kunnen komen. Met mijn broertje in de kinderwagen, ik er bovenop en mijn oudste broer er naast lopend was ze op die bewuste middag naar Bovenkarspel gelopen om die bonnen op te halen. Mijn één na oudste broer was bij een tante in de Maelsonweg met een neefje daar aan het spelen. Mijn geëvacueerde tante was die bewuste middag ook in de Maelsonweg bij haar zus op bezoek, háár kinderen waren bij mijn grootouders aan de haven gebleven. Toen de bommen vielen had mijn tante een voorgevoel en gilde de naam van haar zoontje. Het voorgevoel was juist geweest, om veiligheidsredenen geëvacueerd uit Egmond aan Zee omdat daar voor een invasie werd gevreesd komt je kind om in Enkhuizen tijdens een bombardement van Engelse vliegtuigen. Het door mijn moeder vergeten van de distributiebonnen heeft hoogstwaarschijnlijk het leven gespaard van mijn oudere broers, want zij hadden anders ook beslist aan de Haven gespeeld met hun neefje Gerrie en buurtgenootjes.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube