Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Scheepswerf in de Paktuinen

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 2/11/09 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 4654 Clicks Ongepast  
Witte voet aan de Paktuinen Foto: Vereniging Oud Enkhuizen +
Witte voet aan de Paktuinen Foto: Vereniging Oud Enkhuizen

Scheepswerf in de Paktuinen

Op de helling van de Witte Voet, naast de werf aan de Paktuinen, lag begin jaren vijftig een omgekeerde boot die aan één kant omhoog werd gehouden door twee paaltjes. Het miezerde een beetje en mijn broertje, een paar buurjongens en ik kropen onder het bootje om te schuilen. Wie er de lucifers bij zich had weet ik echt niet meer. Wel hadden we een grote kartonnen doos waarin een kachel had moeten worden verpakt meegenomen en in stukken gescheurd om er op te kunnen zitten in het vochtige gras onder de boot.

De Vroling kachelfabriek die gebouwd was op de puinhopen van de in de Tweede Wereldoorlog stuk gebombardeerde huizen aan de Paktuinen was bij ons om de hoek van de Spoorstraat. De verpakkingsdozen lagen er voor het oprapen, door ze te stapelen hebben we zelfs etage hutten van die stevige dozen gebouwd.

Om ons onder dat bootje een beetje te verwarmen staken we een klep van de doos in de fik en gooiden telkens wat karton op het vuur. Getverderrie, wat drupte er nou op mijn kop? Ook de andere jongens kregen allemaal zwarte spatten in hun haar en we vlogen onder het bootje vandaan. De teer drupte in het vuur dat steeds verder om zich heen greep. De pas van binnen en buiten geteerde boot vatte vlam. Personeel van de werf kwam aangesneld maar wij hebben het verder niet afgewacht.

Gelukkig kwam er net een man op een bakfiets langs, die luidkeels riep: ‘aardbeien te koop, verse aardbeien te koop’. Wij liepen keurig achter de bakfiets aan mee te roepen en deden alsof we bij hem hoorden: ‘aardbeien te koop, lekkere aardbeien te koop.’ In de Brugstraat, toen de man nog steeds riep ‘lekkere aardbeien te koop,’ riepen wij in koor: ‘zandaardbeien te koop, aardbeien vol zand te koop.’ Woest werd de man, hij sprong van zijn bakfiets en rende ons achterna. De bakfiets reed echter iets door en botste tegen de stoeprand van de familie Lub en de halve handel viel van de bakfiets op die stoep. Geschrokken liep de man terug naar zijn bakfiets, zocht de aardbeien bij elkaar en deed ze weer in de mandjes. Verder ging hij weer: ‘aardbeien te koop, verse aardbeien te koop’ en wij nog luider: zandaardbeien te koop, aardbeien vol zand te koop. Toen hij in onze straat kwam lieten we hem gaan want stel je voor dat onze moeders ons zouden horen.

Over het hele erf van de werf liep een smalspoor rails en ook vanaf een helling liep deze het water in. De lorries die op de rails liepen, reden vanaf de helling onder water waar een schip dan bovenop voer. De lorries werden met een lier op de wal getrokken en het schip kwam zo op het droge. Een wissel werd omgezet en men reed het schip naar een plek op de werf om te kunnen worden gerepareerd of geverfd.

Na werktijd, maar meestal op zondag als er niemand op de werf was, klommen wij over de poort en verkenden het werfterrein. Een lege lorrie stond op de rails naar ons te lonken. De helft van ons groepje ging op de lorrie zitten en de anderen duwden de lorrie tot deze genoeg vaart kreeg en de lorrie reed dan met zijn passagiers bijna het hele werfterrein over. Schitterend, wat een gang had die lorrie. Degenen die erop zaten duwden de lege lorrie weer terug de helling op. Om beurten zaten we op de lorrie of duwden deze op. Alleen één vervelende buurjongen zat wel telkens op de lorrie maar wilde niet duwen. Nadat we hem dat een paar keer hadden verweten, wou niemand meer met hem de helling afrijden. ‘Dan ga je maar alleen’, zeiden we, en duwden de lorrie met zijn allen met een rotgang naar beneden. Een van ons had de wissel omgezet en de lorrie ging dus niet de bocht om het terrein over maar mooi rechtdoor, het water in. Dat de jongen bijna verdronk hadden we er niet bij gedacht. Met zijn ziekenfonds brilletje nog aan één oor visten we hem uit het water.
Op onze buik liggend onder hun poort door luisterend hoorden we hoe de vader van de drenkeling hem in de schuur ongenadig ‘warm’ sloeg.

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube