Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Papierfabriek Van der Spruyt

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 1/3/11 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 3896 Clicks Ongepast  
Werkneemsters Grootebroek. Voorste rij, v.l.n.r: Elly de Swart, Afra Dudink, Johanna Edelenbosch, Gerda Duin en Margriet de Jong. Achter v.l.n.r.: Lida Rood (gesloten ogen), Wil Zwier en Lies Slok. +
Werkneemsters Grootebroek. Voorste rij, v.l.n.r: Elly de Swart, Afra Dudink, Johanna Edelenbosch, Gerda Duin en Margriet de Jong. Achter v.l.n.r.: Lida Rood (gesloten ogen), Wil Zwier en Lies Slok.

Papierfabriek Van der Spruyt

Het West-Indië gebouw dat op de Wierdijk staat en nu behoort tot het Zuiderzeemuseum stond voorheen wat achteraf aan de Paktuinen en met de achterkant aan het Snouck van Loosenpark. Of misschien was het wel de voorkant aan het park, want in vroegere tijden was er een haven op de plek van het park. Een haven die verder liep door de Fruittuinen langs de Kuipersdijk, helemaal tot aan de omringwal.

 

Het West-Indië gebouw is zorgvuldig afgebroken en opnieuw weer opgebouwd aan de Wierdijk. Bij vroegere foto’s van het gebouw staat geschreven dat de zaadfirma Sluis & Groot het ook in gebruik had, maar ik weet alleen van de papierfabriek van Van der Spruyt.

Sirene

Die papierfabriek produceerde geen papier maar in de volksmond werd de fabriek zo genoemd. Papierwaren Van der Spruyt bedrukte grote vellen en rollen papier voor het verpakken van bloemen, kaas, etc. Van dikke rollen papier werden papierenzakken en -tassen gefabriceerd die bedrukt werden met tekst en logo’s van de klanten. Chef Van Durmen zwaaide er in de jaren vijftig en zestig de scepter en liet de sirene loeien. Elke werkdag om vijf voor zeven werden de werknemers naar binnen genood en om zeven uur loeide dat ding weer over de halve stad en ving men de arbeid aan. Om twaalf uur ging de sirene voor de middagpauze en om half twee weer een keer om opnieuw aan de arbeid te gaan. Vijf uur ’s middags was de werkdag ten einde en weer gaf de sirene dat aan. Of er ooit iemand geprotesteerd heeft over al dat lawaai van die dwingende sirene is mij niet bekend, men was er aan gewend denk ik.

Stempels

Op de binnenplaats van de fabriek, tegen over de fietsenstalling was een afvalhok waar wij, jeugd van het Havenkwartier af en toe stiekem in doken om er rubberen matrijzen uit te vissen die na gebruik daar in waren weggegooid. Uit die rubberen vellen knipten we thuis de grote letters en plaatjes, bijvoorbeeld mooie molens, vogels, gebouwen, enz. en gebruikten die als stempel. Wij versierden met die stempels tekenblaadjes en schriften en stempelden ook op onze armen en handen. Inkt om te gebruiken hadden we eigenlijk niet en daarom smeerden we de stempels in met ons speeksel en kregen er nog menig mooie afdruk van. Want vaak zat er op die rubberen stempels nog aangedroogd blauwe of rode inkt. Mooie tattoo’s zou je nu zeggen.

Dependance

Waarschijnlijk minder bekend is dat Papierwaren Van der Spruyt een dependance had in Grootebroek. In drie aaneengesloten witte gebouwen op de kop van de Industrieweg (staan er nu nog) werkten voornamelijk meisjes in de leeftijd van veertien tot achttien jaar en een paar vrouwen. Zij stansten handvaten in de in Enkhuizen geproduceerde papieren tassen, regen er hengsels van touw door, plakten er aan de binnenkant een versteviging tegen aan, vouwden bodems in de tassen en plakten die bodems dicht en dat alles met de hand.

Brommer

Vele van die meisjes die in Grootebroek werkten kwamen uit Enkhuizen en gingen elke dag op de fiets naar hun werk. Ook chef Flip de Vries die er in die tijd de scepter zwaaide kwam uit Enkhuizen maar reed er op zijn brommer naar toe. Joop van der Horst, ook uit Enkhuizen was er voor het zwaardere til- en snijwerk. Als het soms nodig was bracht chef De Vries een werkneemster die onwel was geworden onder werktijd op zijn brommer naar haar huis. Let wel: van Grootebroek naar Enkhuizen. Mart Schouten, die er op kantoor werkte hield de boel zo lang in de gaten, want er moest natuurlijk wel doorgewerkt worden.

Uitje

Papierwaren Van der Spruyt had een eigen bedrijfsbrandweer en de spuitgasten oefenden elke week maar hoefden gelukkig nooit in actie te komen voor een echte brand. Ook was er een grote personeelsvereniging en menig jaar maakte de hele club een reis naar een of andere mooie attractie verderop in het land. Partners van de werknemers mochten ook mee en in vele autobussen vertrok men vanuit de Paktuinen. Zelfs gingen ze een keer met zijn allen in een speciaal gereserveerde trein naar de grotten van Valkenburg! Papierwaren Van der Spruyt was een grote werkgever in Enkhuizen, in de glorie tijd werkten er wel meer dan honderd mensen. En nu is er niets meer van terug te vinden, misschien nog wat oude foto’s.

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube