Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
5.0
1 stem

Muziektent

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 21/4/09 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes 1 reactie Tell a friend 5420 Clicks Ongepast  

Muziektent

Bij ons in de buurt, in de Paktuinen, daar waar nu de Nieuwe Doelen staat, stond de muziektent van de stad Enkhuizen. Muziekkorpsen gaven er in de zomeravonden van de jaren vijftig af en toe concerten, maar dat was aan ons niet besteed, wij kinderen lagen dan in bed. Onze ouders en vele van de buren zaten op hun eigen stoelen op het trottoir te luisteren naar de muziek.

Rond de muziektent waren bosjes en struiken waarin we hutten hadden gemaakt om ons in te kunnen verstoppen of om in te vergaderen over wat we zouden gaan spelen. In de muziektent speelden we ook. Brede, hoge witte pilaren droegen het dak van de muziektent en achter die pilaren speelden we verstoppertje. Onder de vloer van de muziektent waren de stoelen en lessenaars van de muzikanten opgeborgen. Een paar loszittende planken in die vloer werden er door ons uitgelicht en we lieten ons zakken in de aarde donkere ruimte. Het was daar beneden net een circuspiste. Je kon langs een opstaande betonnen rand helemaal in de rondte rennen van de tent. Wel gebukt, want het was laag en een betonnen balk die de vloer droeg van de muziektent had een scherpe rand waar we wel eens behoorlijk mee kennis maakten. Binnen de ronde betonnen rand, in de piste zogezegd, lagen de stoelen en de muzieklessenaars netjes opgestapeld. Niet voor lang, want wij bouwden van de lessenaars en stoelen hutten. In die hutten woonden wij zogenaamd en gingen bij elkaar op visite.

Altijd als we aan het spelen waren gunde ik mij geen tijd om naar de wc te gaan. Want meestal was het zo dat als ik terug kwam van een wc bezoek iedereen gevlogen was en het spel uit. Maar ja, helemaal niet gaan kon ook niet, ik moest nu toch echt en hees mij op uit het gat in de vloer van de muziektent en riep naar de anderen dat ik zo weer terug zou zijn.

Ik heb het wel over een wc, maar dat was het niet. Op de plaats achter ons huis, helemaal achteraan tegen de schutting van de buren stond onze houten plee. Binnenin de plee zat je op een brede, houten plank met in het midden een rond gat waaronder een ton stond. In die ton, die door een houten schot aan het zicht was onttrokken, kwam alles terecht. De ton werd wekelijks vervangen met een lege door iemand van de gemeentereiniging. De man van de gemeentereiniging droeg de ton op een leren lap op zijn schouder door de gang van ons huis naar de tonnenwagen die in de straat stond. Toiletpapier hadden we niet. Oude kranten en radiobodes werden netjes aan repen gescheurd, de repen papier op elkaar gelegd, een gaatje erin geboord, een touwtje er doorgestoken en aan een spijker aan de wand van de plee werd de bundel opgehangen. We veegden de billen dus met het ‘laatste nieuws’. Voordat we naar bed moesten brachten we eerst een bezoek aan de plee. In de winter was het koud en donker en er was geen licht in de plee. Als een haas liep je in het donker over de plaats naar de plee, deed het haakje op de deur en dan hoorde je soms vreemde of enge geluiden. Bang rolde je wel eens een krant op en stak deze in de fik en hield die als een toorts omhoog om je bij te lichten. Was je klaar dan gooide je de brandende krant achter je gat door het ronde gat in de ton. Sissend doofde die krant dan maar soms ook niet en sloegen de vlammen uit het gat en hoopte je maar dat de houten plank waarop je net nog zat geen vlam zou vatten. En ja hoor, toen ik na het pleebezoek terugkwam bij de muziektent was iedereen gevlogen. Zo ging het nou altijd, ik slenterde maar naar de haven.

De grote mensen van de buurt kwamen die dag van hun werk en gingen nog even buiten zitten, het was mooi weer. Een van de jonge dames die in de broodfabriek werkte zat voor haar ouderlijk huis tegenover de muziektent en ze leek wel een huilend kind te horen. Ze vroeg de andere buren om mee te luisteren en ja, zij hoorden het ook. Ze zochten in de struiken rond de muziektent en aan de waterkant, maar zagen niemand. Het huilen werd luider en leek wel uit de muziektent te komen, dacht de jonge dame. Op haar tenen staand keek ze in de tent, niemand te zien. Ze klom over de balustrade de tent in, liep naar het gat in de vloer en stak haar hoofd in de donkerte. Duidelijk hoorde ze het kind huilen en alvorens zich in het gat te laten zakken riep ze eerst haar broer om haar te helpen. Beneden in de donkerte zocht ze bukkend naar het kind en toen ze het gevonden had reikte ze de kleuter door het gat aan haar broer. Ze brachten het jongetje snel naar huis waar zijn ongeruste ouders ontdaan het verhaal aanhoorden.

Nee, ik voelde me niet schuldig. Het jongetje zat in een door ons gebouwde hut en ik had ze gevraagd daar te blijven tot ik terug was. Hadden ze maar niet weg moeten gaan toen ik op de plee zat, zij waren hem vergeten, niet ik.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Commentaar op dit artikel:
1 reactie op dit artikel
  • Re: Muziektent
    Gepost door frans, op 11/5/09
    Rinus ik lees met plezier je artikeltjes, ik hoop dat er nog vele volgen

Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube