Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Profiel van Gerrit van der Heide

  
Naam:Gerrit van der Heide
Geslacht:man
  

Statistieken

Lid sinds: 22 december 2010
Laatste login: op 26/10/15
Dit profiel is al: 945 keer bekeken
  
Aantal artikelen geplaatst: 7
Aantal clicks ontvangen: 29730
  
Aantal stemmen gegeven: 0
Aantal stemmen ontvangen: 2
  
Aantal reacties gegeven: 2
Aantal reacties ontvangen: 8

Meest recente geplaatste artikel:

Het was een mooie zonnege dag. We waren aan het buiten spelen in de streek voor ons huis in Bovenkarspel. Plotseling hoorde we het voor ons bekende geluid van aanvallende vliegtuigen. We keken richting Enkhuizen en zagen daar vliegtuigen bommen werpen.

Als kind hadden we dat niet meer verwacht omdat je van oudere hoorde dat de oorlog bijna afgelopen was. Ik weet wel zeker dat ik niets tegen mijn moeder heb gezegd, anders had ik er nooit naar toe mogen gaan. Ik ben spontaan, met een vriendje, op een draf naar Enkhuizen gegaan.

In Enkhuizen aangekomen hoorden we dat de werf en de haven waren gebombardeerd, daar schrok ik wel van omdat opa en oma v.d. Heide in de Paktuinen op de hoek van het Slijk wegje woonde. We kwamen niet verder dan de Tabakstraat ( Prinsenstraat), daar was alles afgezet. De brandweer was druk aan het blussen. Aan de gezichten en gedrag van de hulpverleners kon je zien dat het goed mis was.

Wij een tijdje rond gedreuteld,maar we werden weggestuurd, we liepen alleen maar in de weg. Wij weer op een draf naar huis, daar had moeder inmiddels ook het nieuws gehoord. Omdat mijn vader meestal om vier uur thuis kwam, om de koe te melken die bij de koepoort in een weilandje liep, denk ik dat die gelijk naar Enkhuizen gegaan is. Hij kwam terug met het bericht dat opa en oma ongedeerd waren. Ze waren ondergebracht bij familie. Ze waren wel behoorlijk geschrokken. Het  huis was wel behoorlijk beschadigd, dakpannen er af alle ramen er uit.

Ze hadden hun leven te danken aan de gewoonte,die ik ook gedeeltelijk over genomen heb, namelijk na het eten een tukkie doen. Daarvoor gingen ze in het alkoof, die bevond zich in de gang. De plek in het achterkamertje waar ze altijd zaten ieder aan één kant van het raam was totaal vernield en de kanarie die daar in het midden hing was morsdood. Het was overal glas ook in de gang, vanwege de glazen deur. Dat was wat ik van vader hoorde en later met eigen ogen heb gezien.

Het was namelijk zo dat vader toestemming had gekregen om ’s avonds het huis leeg te halen,samen met z’n broer. Ze hadden namelijk de Rust-roest een pakhuis aan het einde van de Paktuinen ingebruik, daar konden we de meubeltjes opslaan. Ik mocht mee, ome Freek had een handkar, daar hebben we alles mee naar de schuur gebracht. Ik heb het aantal keren niet geteld maar het waren er heel wat. Het beeld ben ik nooit vergeten,hele panden waren er tussen uit, en de resten rookten en smeulden nog na.

De vogende ochtend kwam de na schok, toen de namen in de krant kwamen van de omgekomen slachtoffers, dat was onze vroegere buurvrouw Snel met haar dochtertje die ik heel goed kende, ze woonde vlak bij de koepoort en in 1942 zag ik haar vaak omdat mijn vader en ik bij de koepoort gingen melken. Het was een knappe vrouw en een heel leuk dochtertje, de tweede was Rijn Atsma een buurjongen, van toen we nog op de hoek Kwakerspad-Westerstraat woonden. Het ergste was nog dat we toen hoorde dat m’n oudste zuster al een tijdje met hem scharrelde, zoals ze dat vroeger noemde. Opa heeft kort daarna een beroerte gehad en is nooit meer de oude geworden. Het zijn van die gebeurtenissen die je een levenlang niet meer vergeet.

Zo ook die keer dat ik ziek op bed lag in de boerderij in Bovenkarspel. Het was overdag ik lag onder het raam, plots een klap en het geluid van een mitraleur, de stukken dakpan kwamen in de steeg. Ik vlieg uit m"n bed en ren naar het woongedeelte en waarschuwde vader, die ging kijken op zolder in het dak, dat aan de binnenkant uit 15 a 20 cm riet bestond. Hij peuterde er met zijn mes een vervormde kogel uit, het riet vertoonde een schroeiplek. Ik had geluk gehad. De kogel had ik bewaard, maar met verhuizen naar Julianadorp weggeraakt.

Meest recente gegeven commentaar:

Gerrit v.d.Heide staat op deze foto boven derde van links,twede van links was mijn school vriend Joop v. d Werf rechts van mij is Dolly de Graaf,die grote jongen meer naar rechts is Piet Lub
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube