Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
1.5
2 stemmen

Kemphanenclub

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 1/3/10 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes 1 reactie Tell a friend 4336 Clicks Ongepast  
Duplexwoningen Spoorstraat Enkhuizen (foto:  M. Schoen, januari 2010) +
Duplexwoningen Spoorstraat Enkhuizen (foto: M. Schoen, januari 2010)

Kemphanenclub

In 1955 kwamen wij op de Breedstraat te wonen, precies tijdens de stadsfeesten van Enkhuizen 600 jaar Stad. We hadden onze buurtgenoten van het Havenkwartier gezworen elke dag naar de Haven te komen want we vonden het vreselijk daar weg te moeten.

De huizenrij in de Spoorstraat van nummer 3 t/m 15 werd gesloopt en daarvoor in de plaats kwamen de duplexwoningen die er nu nog staan. Deze woningen waren te klein voor ons gezin met vijf kinderen. We konden ook naar Plan Noord verhuizen, de eerste huizen aan de Asterstraat waren toen net klaar, maar de stad uit, daar wilden mijn ouders niet aan.

Breedstraat
Helemaal vreemd was de Breedstraat niet voor ons, een paar kinderen kenden wij daar al vanwege een wederzijdse oom en tante en ook aan de Oosterhavenstraat woonden kinderen met wie wij een zelfde oom en tante hadden. Al snel leerden we de andere kinderen daar ook kennen en van de belofte om elke dag naar de Haven te komen kwam niet veel meer. Wilde de jeugd van de haven vaak met je vechten, op de Breedstraat was het meer bekvechten. De club die we na verloop van tijd met een gedeelte van de jeugd van de Breedstraat en Oosterhavenstraat oprichtten heette dan ook ‘De Kemphanenclub’.

Loterij
Op vakantie gingen kinderen van ‘De Kemphanenclub’ in die tijd nooit, dus besloten de clubleden geld in te zamelen om eens met zijn allen een dagje op reis te kunnen. Eierrekken, kapstokjes, e.d. werd door ons gefiguurzaagd in de timmerwerkplaats van Van Marle aan de Zuider Havendijk en mooi opgeverfd door de meisjes, brachten we die aan de man. Een bijna maandelijkse loterij werd opgezet waarvan de helft van de opbrengst werd omgezet in prijzen, de andere helft kwam in de kas. De trekking vond plaats nadat alle honderd loten van een dubbeltje per stuk waren verkocht. De eerste prijs was elke keer een taart van banketbakkerij Julius en de tweede prijs een paardenworst van Jan Kroeb. Soms werd er nog een derde prijs beschikbaar gesteld door een van de ouders en ook vonden we een keer een mooie bal die we mee verlootten. Later kwam de eigenaar van de bal die terug eisen bij de prijswinnaar. Die kocht gelijk nooit meer lootjes van ons.

Op reis
Het eerste uitje was met de trein naar Alkmaar en verder met de bus naar Bergen. Natuurlijk onder begeleiding van een van de moeders en onze wederzijdse tante. Op het perron in Hoorn stapten we over in een andere stoomtrein en vol verbazing zag een van onze jongste leden de andere trein weer vertrekken. ‘Hij rijdt’, zei hij vol ontzag, het jongetje had nog nooit in een trein gezeten. In Bergen maakten we een wandeling door bos en duinen en gingen daarna op het klimduin ravotten. IJsjes werden van de clubkas bij een ijskar gekocht en even later op een terras werden sorbets besteld. Er waren leden bij die niet wisten wat een sorbet was en zeiden, ‘doe mij ook maar’. Ze konden het ijs niet eens allemaal op. Maar al met al was het een geweldige dag.

Staverse boot
Het jaar daarop gingen we, omdat we met allerlei activiteiten meer geld hadden opgehaald dan in het eerste jaar, met de boot naar Stavoren. Vandaar met de bus naar Rijs in Gaasterland waar we in een vakantieboerderij een paar dagen gingen logeren. Voordat we in Friesland waren was de club door bekvechten al in tweeën gedeeld. Wel sliepen we met zijn allen in dezelfde schuur. De ene helft van de ploeg sprak geen woord meer tot de andere. De begeleidende moeder en wederzijdse tante deden gewoon mee met het negeren van de andere ploeg, die onder begeleiding was van een echtpaar.

Gaasterland
In de schuur was maar één gastoestel en beide ploegen moesten daar op koken. Toen onze ploeg terugkwam van een boswandeling zat de andere ploeg al te eten en lieten ze twee pannen met water op het tweepitsgastoestel staan voor de afwas. Ze zaten besmuikt te grinniken, maar wij deden net of we van heerlijk gebak zaten te smullen in onze afdeling waar ze ons door een belemmerend schot niet konden zien. Toen ze weggingen voor een avondwandeling waarbij ze langs ons moesten lopen naar de uitgang, konden wij pas koken. De volgende dag gingen wij het eerst koken en lieten vanzelfsprekend ook pannen met water op het vuur staan. Beide ploegen kwamen niet meer tot elkaar en ‘De Kemphanenclub’ is dan ook al na twee jaar opgeheven.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Commentaar op dit artikel:
1 reactie op dit artikel
  • Re: Kemphanenclub
    Gepost door Akkie Laan-Visser, op 9/3/10
    Hoi Rinus, Leuk hoor die verhalen van vroeger,vooral van die sorbet he mijn moeder was diegene die niet wist wat een sorbet was en hem ook wel bestelde en tegen ons zei ik vind alles goed als het maar geen ijs is nou toen lagen we compleet in een deuk he,wat gaat de tijd toch snel he en wat waren dat mooie tijden. Ak

Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube