Bent u op zoek naar specifieke informatie?
Gebruik dan het onderstaande zoekveld.
|
|
Het Krantenjongetje
op 15/12/09 door Redactie - Kroniek van Enkhuizen
+
Joop als 11-jarige krantenjongen in 1947. Niks mooie dubbele krantentas achterop, gewoon een tas aan het stuur. Het KrantenjongetjeJoop Knukkel (1936) heeft lange tijd bekend gestaan als ‘het
krantenjongetje’ van Enkhuizen. Zijn vader had een bedrijf in
huis-aan-huisbezorging. Als jongen van een jaar of twaalf staat er
voor hem na school een fiets klaar met tassen aan het stuur, voor
zijn bezorgwijk.
“Mijn vader bracht het dagblad Enkhuizer Courant rond, dagblad de Trouw en dagblad de Waarheid. De Waarheid was een communistische krant. Ze noemde mijn vader wel eens ‘de waarheid getrouw’. En hij vergiste zich wel eens, dan gooide hij bij een Trouwlezer een Waarheid in de bus. Dan kreeg hij ruzie met die mensen! Dat was niet zo best.” Fijne jeugd “Als ik na school bezig was met de krantenwijk, reed ik wel eens door de Venuslaan en zag ik een stelletje jongens voetballen. Dan ging ik mee voetballen! Ik vergat mijn krantenwijk en die mensen kregen hun krant pas een uur later. Ik heb altijd een fijne jeugd gehad.” Typografenvak Joop is later van plan het typografenvak in te gaan. Bij drukkerij Posthuma op de Breedstraat kon hij aan het werk. Zijn vader heeft dan nog altijd het bedrijf in huis-aan-huisbezorging. Op het moment dat hij bij Posthuma werkt, helpt zijn broer bij het bezorgbedrijf. Maar Joop z’n broer krijgt op 28-jarige leeftijd een hersenbloeding die hem fataal wordt. De keus is snel gemaakt voor de 20-jarige Joop, hij schiet zijn vader te hulp. Bij Posthuma was er weinig begrip voor zijn keuze, maar van Joop konden ze de pot op. Bij iedereen aan de deur “Ik heb een jaar of vier samen met mijn vader dat werk gedaan. De bezorging zat door de hele stad heen. Daarbij haalden we de contributie op voor West Frisia, een grote voetbalclub met 700 leden. En voor gymnastiekvereniging VEK-WIK. We haalde wekelijks het geld op voor de krant, die toen nog per week betaald werd. Aan de deur, dus op maandagochtend moesten al die abonnees afgelopen worden. We kwamen bij een vreselijk breed gezelschap aan de deur, de mensen kende je allemaal.” Hij weet ze nog allemaal te noemen Joop Knukkel weet nu nog steeds wie er vroeger in welke straten woonden. “Ik woon nu in Epe en naast mij woont een Enkhuizer. Mevrouw Vijzelaar, geboren op de Noorderweg. En toen ze zei Vijzelaar, zei ik ‘Oh, je vader was de petroleumboer! En ik kan je nog precies vertellen hoe die Noorderweg in elkaar zat. Naast jullie woonde Bos, daarnaast Ruiter, daarnaast Donker, daarnaast Huizinga, daarnaast Bruinsma en daarnaast De Boer.’ En dat klopte! De overkant wist ik ook nog. Omdat ik zo vaak bij die mensen aan de deur kwam. Ik kende iedereen en iedereen kende mij.” Het krantenjongetje was het zat “Alleen, ik bleef het krantenjongetje.” Dat was Joop zat, dus hij ging in 1960 weer terug naar het typografenvak. Hij heeft uiteindelijk toch nog een opleiding gehad bij Posthuma. “Ik was geen uitblinker, want ik hoor het die baas nog zeggen dat ik mijn diploma kreeg. ‘Als je gaat solliciteren, neem dan je cijferlijst maar niet mee.’ Je moest minimaal 35 punten halen en ik had er precies 35. Maar goed, ik heb nooit meer bij een drukkerij gesolliciteerd. Ik ben later terecht gekomen bij de Waarheid in Amsterdam.” Vanaf daar begon Joop Knukkel aan een hele andere carrière die in niets meer deed denken aan ‘het krantenjongetje’. Carina Jonker Met dank aan de heer Knukkel |
|
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.