Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Drukke tijden in de vishandel

Volgende Vorige Overzicht

Drukke tijden in de vishandel

Mevrouw Visser woont al 65 jaar in Enkhuizen, nu in de Westerstraat vlakbij Westerhof. Ze heeft het hier ontzettend naar haar zin. Haar jeugd bracht zij door bij haar ouders in Andijk, tot ze 1945 trouwt en verhuist naar Enkhuizen. Haar man had daar een vis groothandel en dat waren drukke tijden.

Meneer Visser kocht de vis in om vervolgens weer door te verkopen. Ook zorgde hij voor het verdere vervoer, in sinaasappelkistjes ging de vis naar bijvoorbeeld Ijmuiden en zelfs naar Engeland.  “Die kistjes kon mijn man goedkoop krijgen, omdat deze anders toch werden weggegooid”. In het Waaigat stond een groot pakhuis waar de vis werd opgeslagen, tegenwoordig staan deze op de Wierdijk.

Mevrouw Visser bleef de hele dag thuis bij de telefoon en had contact met Scheveningen radio, op deze manier hielp zij mee in de zaak. Schevingen radio was het Nederlandse radio station voor communicatie met schepen. Mevrouw Visser kreeg een melding wanneer er ergens een boot met vis binnen kwam. “Het waren drukke tijden, ik zat de hele dag bij de telefoon en kon niet weg. Zelfs toen mijn eerste kindje net geboren was, belde de visafslag dat mijn man moest komen. Mijn man zei later eens dat ik wel voor drie heb gewerkt. Één keer ben ik weggaan van de telefoon. Een zieke buurvrouw moest naar het ziekenhuis en ik ging met haar mee. Scheveningen belde dat er een auto naar Harlingen toe moest en dat ging dus mis. Mijn man is inmiddels overleden maar heeft dit nooit geweten!”
Bij het pakhuis was ook een visrokerij, hier werkte meneer Overweel. Tijdens de oorlog woonde meneer Overweel door het woningtekort achter het pakhuis in een oude treinwagon. Overweel heeft tegenwoordig een visrokerij aan het Westeinde.

Vitrages van verbandrolletjes

Tijdens de oorlog kwamen de pakhuizen van pas. In de kelder had de vader van meneer Visser stiekem varkens verstopt. Slager Bokma slachtte de varkens en zo was er wat eten extra. Door de oorlog werd het huwelijk van meneer en mevrouw Visser uitgesteld. “ Eigenlijk zouden we in 1944 al trouwen. Ik ging vlak voor D-day naar Enkhuizen om in ondertrouw te gaan, maar we moesten wachten tot de oorlog voorbij was. In het voor ons bestemde huisje aan Brugstraat 3, zaten evacués uit Den Helder. Tijdens het bombardement verloor het huis zijn dak en ramen. En toen we na de oorlog wilden trouwen kon het niet vanwege het woningtekort. Via boeren heeft mijn man ramen en dakpannen geregeld voor ons huisje aan de Brugstraat 3, zodat we daar konden wonen. Ook kreeg ik ‘vitrages’, geen echte hoor, maar het waren rolletjes verband die zigzag aan elkaar waren genaaid! Maar de hele buurt was onder de indruk en ik was er zo blij mee. Ja, de oorlog was beroerd, maar ik was wel dankbaar voor wat ik had. En dat ben ik nu nog steeds.”

Het werk ging gewoon door
Er op uit ging de familie Visser niet vaak. “In Enkhuizen was een bioscoop maar daar mochten wij niet naar toe van de kerk. Ik weet nog dat ik tijdens de festiviteiten vanwege 600 jaar Enkhuizen graag wilde varen met de Hovercraft. Dat was toentertijd een heel spektakel! Maar mijn man vond dit geen goed idee. Ik ben dan ook niet gaan varen op de hovercraft en wat denk je? De hovercraft ging de haven uit en toen werd er alarm geslagen! De boot was vermoedelijk lek! Ik heb weinig meegemaakt van de festiviteiten tijdens 600 jaar Enkhuizen, het werk ging gewoon door.” Op zondag gingen meneer en mevrouw Visser wel vaak wandelen in het park. Daar keken zij naar de aapjes en de vogelkooi. Mevrouw Visser vond dit vroeger één van de mooiste plekken in Enkhuizen. Tegenwoordig wandelt zij graag over de Vest en door het plantsoen.

Iris Vinkenborg

Met dank aan mevrouw Visser
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube