Ieder mens heeft wel iets markants, maar sommige mensen zouden we niet moeten vergeten. Ze hebben geen hoge functie, of wat dan ook maar markant zijn ze wel.

Dirk en Hennie Jans, ze woonden bij hun ouders in de Kruislaan en later samen, zo lang ik ze heb gekend. Het waren twee vrijgezelle jongens, altijd vriendelijk en vrolijk. De papierfabriek in de paktuinen was het bedrijf waar ze werkten. Hennie was de slanke en Dirk was wat gezetter. Hennie had volgens mij de leiding van de twee. De papierfabriek heeft waarschijnlijk aan deze twee mensen, de meest trouwe werknemers gehad. Ze liepen iedere dag steevast op exact de zelfde tijd langs het huis van mijn ouders, je kon als het ware de klok er op gelijk zetten.

Een voorval zal ik nog even vermelden. Na de oorlog kregen we de noodrantsoenen in de metalen blikken, waar de harde koeken in zaten. De blikken waren er bij honderden met ongeveer een afmeting van 25 x 25 x 40  cm. We maakten er vlotten van en niet te vergeten er werd op getrommeld. Complete buurt drumbands waren er.
Zo ook in de Kruislaan, de kinderen van de Kruislaan waren de leden en Dirk en Hennie hadden de leiding.
Op zeker moment was er een wedstrijd georganiseerd, op de speelweide bij de zeemuur en moest er dus fanatiek worden geoefend. Dirk en Hennie waren zeer gedreven en gaven de kinderen aanwijzingen. Hennie was tambour-maître en Dirk liep achteraan om de zaak in de gaten te houden. Ik geloof niet dat onze drumband in de prijzen was gevallen, maar genoten hebben we wel, mede door deze leuke figuren.

---

Barend Rob vaak Barendje genoemd. Hij is naar ik heb gehoord enige jaren geleden overleden. Hij was geestelijk gehandicapt, maar kon adrem zijn in zijn antwoorden. Ze hebben lange tijd in de Vijzelstraat gewoond en zijn vader was werknemer in het bedrijf van mijn vader, hierdoor kwam ik al op jonge leeftijd met de altijd goed gemutste Barend in aanraking kwam. De meeste Enkhuizers moeten Barend wel hebben gekend. Doordat ik zelf uit Enkhuizen ben weggegaan, had ik Barend ongeveer 20 jaar niet gezien, maar toen ik hem voor het eerst weer zag, zittend in een invalidenwagen, keek hij mij aan en riep direct, ha die Jan de Boer. Dit vond ik frappant dat hij mij na zo lange tijd weer herkende.

Wat ik altijd prachtig heb gevonden was dat Barend kon zwemmen als een zeehond, hij kon zeer lang onder water blijven en kwam dan proestend en met zijn kenmerkende lach weer boven. We zwommen toen vaak met een aantal vrienden bij de zuiderdijk, in de spoorhaven of bij de sluizen en meestal zocht Barend ons wel op. Bij de spoorhaven waren we vaak aan het duiken vanaf de steiger waar de veerboten altijd keerden. De sport was dan om met een hand grond boven te komen want daar was het behoorlijk diep. Voor Barend was dit helemaal geen probleem want die kwam altijd met een hand grond weer boven.

Als we bij de sluizen zwommen, nam Barend de toeschouwers vaak in de maling. Hij dook onder water en bleef heel lang weg. Iedereen werd ongerust, maar Barend zwom onder water, naar een sluisdeur en ging met zijn hoofd net onder de eerste horizontale balk zitten, niemand zag hem en als hij hoorde dat de mensen onrustig werden, kwam hij schaterend te voorschijn. Ook Barend mogen we niet vergeten!