Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
1.0
1 stem

De Vrouwenraad van Enkhuizen

Volgende Vorige Overzicht
De Vrouwenraad. v.l.n.r.  staand: Janny Sandstra, Coby Valster, Henny Strating. zittend: Tiny van de Jacht, Saskia de Wilde, Tineke Krajenbrink. +
De Vrouwenraad. v.l.n.r. staand: Janny Sandstra, Coby Valster, Henny Strating. zittend: Tiny van de Jacht, Saskia de Wilde, Tineke Krajenbrink.

De Vrouwenraad van Enkhuizen

Enkhuizen had een gevarieerd aanbod van vrouwenverenigingen. Deze hadden allemaal hun eigen manier van communiceren en organiseren. De overheid wilde graag een overkoepelende organisatie die al deze partijen vertegenwoordigden. Dit werd de Vrouwenraad, opgericht in 1975.

Voorzitter Tineke Krajenbrink
Haar man werd burgemeester in Enkhuizen, en om die reden kwam Tineke Krajenbrink in 1975 met haar gezin naar deze stad. Ze werd direct benaderd door verschillende organisaties, of ze bij hun in het bestuur wilde. Een van hen was Henny Reese die vroeg of ze geïnteresseerd was in de Vrouwenraad die net was opgezet.

De burgemeestersvrouw had in de vorige gemeente, Ulrum-Zoutkamp in Groningen, zich ingezet voor de U.V.V. en onder andere politieke scholingscursussen. Deze laatste wilde ze graag opzetten in Enkhuizen. De vrouwen in Enkhuizen gingen naar hun vrouwenverenigingen voor de gezellige activiteiten, ook zinnig, maar politieke onderwerpen kwamen niet aan bod. Krajenbrink was zelf heel enthousiast over de politieke scholing en vond dat vrouwen meer politiek bewust moesten worden. De vrouwenraad moest zich nog profileren, en dit onderwerp was daar zeer geschikt voor.

Politiek forum
Bij deze politieke scholing hoorde ook een forum. Politici van verschillende partijen werden gevraagd om over een bepaald onderwerp hun standpunt te geven. Hierdoor ontstond er discussie en waren de vrouwen in de gelegenheid om vragen te stellen. De vrouwen die hierop afkwamen waren meestal geen lid van de vrouwenverenigingen. Het waren vooral vrouwen die wel iets wilden doen, maar niet in een traditionele vrouwenvereniging. Tineke Krajenbrink vertelt dat het activeren van de verenigingsvrouwen voor bepaalde projecten vaak moeizaam ging.

Commissies en werkgroepen
De Vrouwenraad heeft veel georganiseerd. Voor alle projecten werden werkgroepen gevormd en hier werden vrouwen voor gezocht. Zo was er de V.A.C. (vrouwenadviescommissie voor de woningbouw), een educatiecommissie en een bezoekerscommissie. Verder werden er in de Nieuwe Doelen bijeenkomsten georganiseerd zoals de vrouwenontmoetingsdag en een jaar later in 1979 nog één in het teken van ‘het jaar van het kind’. Hier konden mensen informatie en voorlichting krijgen bij verschillende stands, over verschillende onderwerpen betreffende het kind. Wat resulteerde in het opzetten van een spelotheek.

‘Te gast bij elkaar’
Een ander succesverhaal van de raad is het contact dat ze maakte met de buitenlandse inwoners die zich in de stad hadden gevestigd. Dit waren vooral Turkse mannen die werkten bij Draka Polva. Zij lieten hun vrouwen overkomen en de Vrouwenraad zocht contact met hen. Ze liepen tijdens dit project tegen aardig wat cultuurverschillen aan die door de taalbarrière nog eens moeilijker werden. Maar om de taal was het ook te doen. De Turkse vrouwen kwamen niet zomaar naar de vrouwenverenigingen dus wilde de raad graag taalcursussen aanbieden. “Ik dacht gewoon: die willen natuurlijk Nederlands leren, dat is vanzelfsprekend als je in zo’n land komt wonen. Maar dat sommigen in eigen land ook helemaal geen scholing hadden gehad en dus niet konden lezen en schrijven had ik mij helemaal niet gerealiseerd.” Vertelt Tineke Krajenbrink. De taalcursussen kwamen moeizaam van de grond, maar hebben later wel geleid tot professionele cursussen in de Nederlandse taal. Dit werd later overgenomen door de Open School.

Er werd ook een contactmiddag georganiseerd in de bibliotheek samen met Janbroers, op die manier kon de Turkse gemeenschap er kennis mee maken. En omdat taal nog steeds een probleem was werd er een film vertoond. Van daaruit organiseerden ze de buitenlandersdag. Nu ging het niet meer alleen om de Turkse gemeenschap, maar ook om de Marokkanen, Indonesiërs, Vietnamesen, Surinamers, enzovoort. Alle gemeenschappen werden door een persoon vertegenwoordigd in een werkgroep, en moesten hun achterban in beweging brengen.

‘Te gast bij elkaar’ werd uiteindelijk een groot succes. Met veel enthousiasme waren er stands per gemeenschap met spullen en hapjes. En de hele dag optredens met onder andere een poppentheater van Hans Schoen en verschillende dansgroepen van alle aanwezige nationaliteiten. Volgens Krajenbrink erg veel werk “maar het was een ongelofelijk groot succes, heel erg leuk. Alleen de Nederlanders kwamen niet echt, terwijl dat ook de bedoeling was. Maar die dachten: dat is voor buitenlanders.”

Het stokje doorgeven
 
In het jaar 1981 stopte Tineke Krajenbrink als voorzitter bij de raad. Tijdens de zes jaren van haar voorzitterschap heeft de buitenlandersdag de meeste indruk gemaakt. En het eerste contact met de buitenlanders in het algemeen. Maar de politieke scholingscursussen hadden altijd haar prioriteit gehad. Niet alleen omdat het zo goed aansloeg maar vooral omdat ze het zo graag deed. Het was moeilijk om een opvolger te vinden, er waren niet veel vrouwen die het aandurfden om de raad te leiden en in het openbaar te moeten spreken. Gelukkig wilde Jannie Sandstra-Loots het voorzitterschap overnemen.

Contact met elkaar
Iemand die toen ook bij de raad betrokken raakte was Henny Strating. Zij beklede verschillende functies zoals lid van het algemeen bestuur van de werkgroep Educatie, 2e voorzitter, secretaresse en haar laatste twee jaar was ze waarnemend voorzitter. In totaal maakte zij 10 jaar lang een onderdeel uit van de raad en wat zij zich vooral herinnert is de voorlichting die zij gaven en de samenkomst van de verschillende vrouwenverenigingen. Door de Vrouwenraad kwamen ze met elkaar in contact. Verschillende verenigingen waren ontstaan vanuit politieke partijen of geloofsovertuigingen. Zo kwam Strating van het Katholiek Vrouwengilde en Janny Sandstra-Loots kwam van de Rode Vrouwen (PvdA). Een ander voorbeeld is de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen. Deze kwamen zonder de raad niet met elkaar in contact.

In 2006 werd de raad na twintig jaar opgeheven. De toegevoegde waarde van de raad was niet meer zodanig dat het nut had het te laten bestaan. Maar in die jaren hebben zij veel bereikt. Vooral in de beginjaren zijn er veel nieuwe dingen uitgeprobeerd en was de uitdaging voor de raad groot, omdat ze het allemaal voor het eerst deden. Van het besturen en de veelzijdigheid daarvan (budgetten, subsidies, administratie) tot het contact maken met nieuwe culturen die ons land rijk werd. De raad heeft voor de bestuursters zelf ook veel opgeleverd. Want het besturen in de raad en het spreken in het openbaar, dat is een kwestie van écht emanciperen.


Carina Jonker

Met dank aan mevrouw Krajenbrink en mevrouw Strating
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube