Ze ging haar eigen weg. Ze was stapel op die ene jongen en niets hoefde dat in de weg te staan. Maar toch was het allemaal niet zo makkelijk als dat klinkt. Het gezegde luidt niet voor niets ‘Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen.’ Maar het grootste probleem in dit geval was toch de familie die moeite had het te accepteren.

Bob (Barbara) Fluitman krijgt in 1939 verkering met de protestantse Maarten Bakker. Dit zorgde voor spanningen binnen het katholieke gezin. Ze leerde elkaar kennen op het officiersbal in de Oude Doelen op het Spaansleger. Haar vader, Meester Fluitman, had hier kaartjes voor gekregen en gaf deze aan zijn kinderen. Daar danste ze voor het eerst met Maarten en sloeg de vonk over. Ze had ‘t, zoals ze het zelf zegt, meteen flink te pakken.

Vele pogingen tot bekering
Toen bekend werd dat ze voor een protestant was gevallen werden alle mogelijke pogingen gedaan om de jonge Bob weer te bekeren. Paters en pastoors komen langs om haar met preken terug te krijgen bij het katholieke geloof. Het grootste probleem was namelijk niet die jongen zelf, maar het verloren gaan van haar ziel.

Om te ontkomen aan de spanningen en de diverse preken die ze kreeg, gaat ze op haar twintigste het huis uit. Ze verblijft bij verschillende familieleden van haar toekomstige man, onder andere bij een tante van hem in Heemstede.

Haar zus zorgt er nog wel voor dat ze naar een retraite gaat in Rotterdam. Daar doen ze een week lang hun best om haar tot inkeer te brengen. “Dat was speciaal voor meisjes die iets met een protestantse jongen hadden. Ik ging als laatste de deur uit aan het einde van de week. Ze waren allemaal bekeerd, die meiden, en ik als vagebond niet. Tot de voordeur heeft de pater het geprobeerd. Tot ik zei dat ik moest gaan, want ik moest met een tram van Rotterdam naar Heemstede. Pater Tesser was zelf ook jong, en hem had ik de hele week naast me gehad. Hij had een kijkje op me, dat zei mijn man later ook voor de grap, toen hij een foto van die week zag.” 

Rebel Fluitman
“Als ik er nu aan terugdenk, was ik toch wel een stouterd hoor, dat ik dat allemaal maar durfde! Terwijl ik alles tegen me had. Ook zijn familie vond het niet leuk hoor. Ze waren bang dat ik mijn katholicisme door zou zetten, en dat een zekere familie Bakker de katholieke familie Bakker zou worden. Maar dat is niet zo gegaan.”

Ze had wel door dat ze haar ouders er veel verdriet mee deed. En ze geeft ook toe dat ze daar wel last van had. Maar ze heeft dat nu meer dan toen. Vroeger dacht ze toch vaak, wat kan mij het schelen.  “Ik was de zogenaamde rebel van de familie, mooi hé, rebel Fluitman zeiden de mensen over mij.” Mevrouw Bakker-Fluitman glundert bij de gedachte daaraan.

De paus van Enkhuizen
Meester Fluitman was een vooraanstaand persoon in Enkhuizen. Op de vraag of hij werd aangesproken op het feit dat zijn dochter haar geloof liet vallen antwoord ze resoluut nee. “Mijn vader was echt iemand, niemand die mijn vader erop aansprak. Ze zullen misschien gezegd hebben dat ze het jammer vonden voor hem, maar niet verwijtend, daar was hij veel te eerlijk voor. Dat dorste ze niet aan! De paus van Enkhuizen, zeiden ze wel eens over mijn vader. Mooi hé, ik vind dat leuk. Het was ook een leuke man en mijn moeder was een leuke vrouw, we hadden een leuk gezin.”

Niet boos maar wel afstand
Haar moeder kon slecht met haar dochters keuze omgaan. “Mijn moeder zal onze lieve Heer wel van het kruis gebeden hebben, maar dat heeft niet geholpen. Ik heb mijn eigen weg gezocht. Mijn kinderen zijn ook niet gedoopt en dat was in die tijd ondenkbaar. Vroeger werd het kind, amper geboren bij wijze van spreken, zo snel mogelijk naar de kerk gebracht en gedoopt. Want als het pasgeboren kindje ongedoopt zou overlijden kwam het in het voorgeborchte van de hel. Maar ik had een helder verstand, ik dacht, onze lieve Heer stuurt toch niet zomaar een pasgeboren kindje naar de hel. Maar die gekke verhalen bestonden allemaal, of dat maakte de mens ervan. Zij hebben er allemaal hun eigen draai aan gegeven. En nu ben ik blij dat ik dat toen al goed heb gezien.”

Haar broers en zussen waren niet kwaad op Bob maar bemoeide zich ook niet meer met haar. Net als andere mensen die ze tegenkwam in Enkhuizen. “De katholieken draaiden hun hoofd om, zo erg was het. Maar het kon me niks schelen, gek is dat toch. Ik bedenk me nu nog wel eens dat ik toch erg gek op hem moest zijn geweest. En hij op mij, want hij moest ook veel veranderen.”

Ze waren stapel op hem, dat was het probleem niet!
Uiteindelijk is Maarten Bakker wel in de familie opgenomen. Ze waren zelfs stapel op hem, dat was het probleem niet. “We hebben later samen gezongen op bruiloften en partijen. Maarten kon aardig zingen, ik ook wel, maar ik zong altijd een beetje zachter omdat hij zo mooi zong. Een prachtige tenor. Mijn broer zat achter de piano en riep dan naar mijn man ‘Maarten! De hoge B’ of zoiets. Ook zongen we het duet van de parelvissers. Dan liet ik hem er mooi bovenuit komen, dat vonden ze prachtig bij mij thuis. Ze waren echt gek op hem hoor.”

Dat had natuurlijk wel wat tijd nodig. In eerste instantie wilde haar zus Jeanne niet eens bij haar binnen komen. “Zij kwam bij mij aan de deur, maar bleef wel buiten staan. Ze ging niet naar binnen bij een protestants huis. Als we dan een tijdje stonden te kletsen, zei ze dat ik weer thuis moest komen. Omdat moeder er zo’n last van had. Op een gegeven moment kwam mijn man ook naar de deur. Die zei dan tegen Jeanne dat ze binnen moest komen en anders weg moest gaan, want je bleef niet aan de deur praten. Heel gewoon en netjes hoor, hij bleef een echte heer en daar hou ik ook van. Maar dan ging ze weg, ze kwam niet binnen. Later gelukkig wel.”

De acceptatie van de familie kwam natuurlijk ook door de houding van Bob en haar man. Ze gingen overal mee naar toe, ook als iemand 25 jaar getrouwd was kwamen ze naar de kerk, want daar werd dan een mis voor het bruidspaar gehouden. Ze ging alleen niet meer te communie. Familie zei wel dat het mocht, maar Bob voelde daar niks meer voor en was wat dat betreft ook heel consequent.

Wat bob niet eerlijk vindt is dat haar man overleed toen hij nog maar 64 jaar was. “Terwijl zijn vader 94 was geworden. Dat vond ik niet eerlijk van onze lieve Heer. Mijn man was veel aardiger dan zijn vader, want die was heel streng. Ik kon het niet hebben dat ‘bollenpiet’, zoals ze hem noemde, niet aardig was tegen zijn dochters en enige zoon waar ik zo stapel op was." Met haar 90 jaar is ze de laatste Fluitman uit het gezin van 15 kinderen. "Ik heb alleen nog twee schoonzussen, daar heb ik ook nog contact mee. Het zij zo, ik ben dankbaar voor wat ik nog kan."


Carina Jonker

Met dank aan mevrouw Bakker-Fluitman