Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

De Porsche van 1950 was een fiets...

Volgende Vorige (inactief) Overzicht
Avatar van op 28/1/10 door Joke Dingelhoff-Spruyt
Onderwerp: Middenstand geef reactie! Tell a friend 5880 Clicks Ongepast  
Jan Poen voor de werkplaats +
Jan Poen voor de werkplaats

De Porsche van 1950 was een fiets...

Helemaal toevallig kwam ik, toen ik op het internet aan het bladeren was, op de website van "De Oude Fiets" (www.oudefiets.nl) terecht en zag daar tot mijn grote verbazing de naam van mijn opa Jan Poen bij het merk Herringtown staan. In mijn gedachten ging ik terug naar de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Graag wil ik die herinneringen met u delen.

Mijn opa, een hardwerkende man, was "Gazelle-dealer" in de Nieuwstraat in Enkhuizen. In die tijd was dat een enorme eer en hij hoorde daardoor dan ook in het tijdsbeeld van ca. 1950 bij de "betere kringen". Maar mijn opa was ook rijwielhersteller en dan houd je natuurlijk wel eens goede onderdelen van oude fietsen over. Zonde om weg te gooien moet mijn opa gedacht hebben. In de weinige vrije tijd die hij had stelde hij met die overtollige onderdelen weer fietsen samen en die kregen het merk "Herringtown".

Mijn broer had zo'n fiets en mijn neefje ook. Ik weet niet of mijn opa ze ook verkocht. Als we 6 jaar werden kregen we een fiets. Eerst nog met blokken op de trappers, want we kregen een fiets "op de groei", later werden die eraf gehaald.

Herringtown is genoemd naar het wapen van Enkhuizen, waarin 3 haringen staan afgebeeld. Het merk heeft mijn opa officieel al in 1932 als merk laten registreren.

De toonzaal (winkel) waar mijn opa de fietsen verkocht vond ik als kind prachtig. De fietsen stonden aan 3 zijden op een rood tapijt, met daartussen de looppaden. De gedeelten waar de fietsen stonden waren afgeschermd met mooie dikke rode koorden, die op hoogte werden gehouden door koperen palen. Alleen vanaf de looppaden mocht je de fietsen bewonderen. Het rook heerlijk naar nieuwe banden. Vlak bij de uitgang van de winkel stond een glazen vitrine met daarop een ouderwetse kassa en een paar mooie koperen asbakjes met het Gazelle-hertje erop. De randen van de vitrine en alle deurknoppen waren ook weer van koper. Als kind mocht je nergens aankomen, want dan kwamen er "vingers" op het koper. Dat werd door mijn oma en haar huishoudelijke hulp elke week allemaal gepoetst. Wat er in de vitrine lag, weet ik niet meer, waarschijnlijk fietsverlichting of zoiets. Vaag herinner ik me dat er ook "witte kat" batterijen in lagen. Als er klanten waren mochten wij als kinderen absoluut niet in de winkel komen. Als ik eraan terugdenk dan werden klanten door mijn opa met alle egards behandeld, misschien zoals nu een klant behandeld zou worden die een Porsche komt kopen.

In de werkplaats werden banden geplakt, kettingen opgezet en gesmeerd, soms lagen er hele fietsen uit elkaar en altijd hingen er wel een paar fietsen in de takels. Het rook er naar fietssmeer en olie. Het was een donkere werkplaats met schuifdeuren aan de voorkant en een schuurdeur aan de achterkant. Daardoor kon je naar een klein binnentuintje, waar het kippenhok stond.

Op de werkbank stond een bureaulamp, die mijn opa aandeed als hij fijner werk moest doen. Mijn broer (4 of 5 jaar) had van opa een overall gekregen om hem te helpen in de werkplaats. Dat wilde ik ook, maar nee dat was alleen voor jongens.... meisjes moesten de kippen voeren. En laat ik nou een hekel aan kippen hebben. Ik mocht overigens wel met de "knecht" mee om de gerepareerde fietsen terug te brengen naar de eigenaar.

Alles bij elkaar was het een hele leuke tijd. Mijn opa is zo'n 30 jaar geleden overleden, maar doordat ik de naam van mijn opa op het internet tegen kwam, kwamen de herinneringen weer boven.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube