Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
1.0
1 stem

Bootje varen

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 31/3/10 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 4360 Clicks Ongepast  
Haven van Enkhuizen, op de achtergrond het Station. Geschilderd door dhr. Mulder, destijds congièrge van de HBS. Dhr. Mulder woonde toen in de Prinsenstraat. Schilderij en foto van M. Schoen.  +
Haven van Enkhuizen, op de achtergrond het Station. Geschilderd door dhr. Mulder, destijds congièrge van de HBS. Dhr. Mulder woonde toen in de Prinsenstraat. Schilderij en foto van M. Schoen.

Bootje varen

Op een zondag, midden jaren vijftig besloten we te gaan varen. Maakten de vlet los die achter een kotter lag in de haven van Enkhuizen en we hielpen de halve buurt van het Havenkwartier de boot in. Het vervelende was dat mijn broertje en ik ook nog de oppas hadden op ons jongste broertje. Ook andere buurtkinderen hadden de oppas op kleintjes uit hun gezin. We zetten het kleine grut in een lege viskist in het midden van de vlet en roeiden de haven uit.

Monster
Op het IJsselmeer hing een floers, het was nevelig, je kon niet ver zien. Het leek wel of daar iets boven de nevel uitstak, we konden het niet thuisbrengen. We roeiden dichterbij, het leken wel armen, tentakels van een monster. Het woord monster was nog niet gevallen of er brak paniek uit in de boot. Weg, weg, gilden de kleintjes. Zelf stonden we het ook niet erg en roeiden richting de Zuiderdijk die we zagen opdoemen boven de nevel. Later bleek het ‘monster’ een zandzuiger te zijn van de Zuiderzeewerken.

Politie
In het gras bovenop de Zuiderdijk stond een buurvrouw met haar fiets aan de hand te krijsen of haar dochtertje ook in de vlet zat. We hadden het meisje juist in de viskist naar beneden geduwd om dat te ontkennen, toen ze juichend opsprong en naar haar moeder zwaaide. Over haar toeren riep de buurvrouw dat we naar de haven terug moesten roeien en dat politie met de eigenaar van de boot daar al op ons stond te wachten. We roeiden langs de Spoorhaven naar het Havenhoofd en zagen bij de sluis al een agent staan samen met de eigenaar van de vlet en enige ouders. Gelukkig, mijn ouders zag ik niet. Beducht voor de straf die te wachten stond begonnen enkele kinderen te huilen en wilden bij het Vuurtje uit stappen. Nee, samen uit, samen het gedonder.

De krant
De politieagent hielp ons aan de kade één voor één uit het bootje en sprak ons bars toe, vroeg onze namen en daarna maanden de aanwezige ouders hun kroost snel naar huis, waar de straf wachtte. Mijn broertje en ik ontsprongen de dans.
Een paar dagen later las onze moeder in de Enkhuizer Courant dat er opgeschoten jeugd een bootje had ontvreemd in de haven en er het IJsselmeer mee was opgevaren, ’zich van geen gevaar bewust’ stond er bij. ‘Zou dat edele stel van ons daar ook bij zijn geweest?’, opperde mijn moeder zo terloops tegen mijn vader.

Straf
Toen mijn broertje uit school thuis kwam stelde zij hem diezelfde vraag. En mijn broertje kon niet liegen, je zag het zo aan zijn gezicht als hij loog, maar hij ontkende wel. Later toen ik thuiskwam zei mijn moeder: ‘wat moest jij in dat bootje zondag?’ Ik schrok en viel heftig uit: ‘heeft die kl…z.. het weer verraden’ en viel daarmee door de mand. De volgende woensdagmiddag lagen wij ‘in de mand’. De hele middag brachten wij door in bed. Een vreselijker straf was niet te bedenken.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube