Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

'Benzinehoek' in Snouck van Loosenziekenhuis

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 2/4/12 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 8320 Clicks Ongepast  
Foto: Rinus Schoen op brommer achter huis op de Breedstraat. Foto Kunstobject van Jeannette Eisses in bijna gesloopt Snouck van Loosenziekenhuis 2012 is van Lauree Sine uit Bovenkarspel. +
Foto: Rinus Schoen op brommer achter huis op de Breedstraat. Foto Kunstobject van Jeannette Eisses in bijna gesloopt Snouck van Loosenziekenhuis 2012 is van Lauree Sine uit Bovenkarspel.

'Benzinehoek' in Snouck van Loosenziekenhuis

Precies in het laatste verlofweekend toen ik in Militaire Dienst zat kreeg ik een ernstig ongeluk met een brommer. Op zaterdagmiddag, 13 september 1963 pakte ik de brommer die achter ons huis stond op de Breedstraat om hem even uit te proberen. Broer Klaas had daar net een remkabeltje van gerepareerd. Hij sprong nog achterop toen ik wegreed en we raceten even later in de Paktuinen.
 
Rennen
Begin jaren vijftig, toen we nog in de Spoorstraat woonden speelden we als kind vaak in de Paktuinen. We tolden, hoepelden, verklaarden oorlogje daar en renden met harddraverij, getuigd in zelf gepunnikte leidsels, om het hardst op die lange, rechte asfaltweg. Op verkeer hoefde je toen niet te letten. Zoiets sla je op in de genen, denk ik, want nu bleef ik op die brommer onbewust, ongeremd doorrijden vanaf de Drommedaris richting Kat en Hondsbrug. Maar helaas kwam rechts vanaf de Wilhelminabrug een NACO-bus, die je niet kon zien aankomen vanwege Hotel Du Passage op de hoek Spoorstaat/Paktuinen en… knalde er vol tegenaan. Precies tegen het voorwiel met mijn gezicht op zo'n grote moer. Met een neusfractuur, kaakfractuur, schouderbladfractuur en schedelbasisfractuur tot gevolg.
 
Dokter
Theunis Lub (zoon van Joost Lub de melkboer uit de St. Jansstraat) en zijn vrouw, die toen op de hoek Spoorstraat/Paktuinen woonden achter hun winkeltje tegenover Du Passage, ontfermden zich over ons en dekten ons toe met een deken. Dokter Mooijen (internist), die aan de Havenweg woonde kwam aangesneld en verleende eerste hulp tot een ambulance arriveerde. Dat heeft enige tijd geduurd voor die ambulance er was want onze moeder, die gewaarschuwd was door een vroeger buurmeisje van de Haven, was op haar fiets vanaf de Breedstraat al naar ons toegesneld.
 
Dodenmars
Vanaf die zaterdagmiddag tot de volgende donderdag buiten mijn positieven gelegen in het Snouck van Loosenziekenhuis. Er ontstond nog verwarring in het ziekenhuis over welke jongens van Schoen het betrof en een kapelaan kwam al aangesneld om ons de laatste Sacramenten toe te dienen. Inmiddels was mijn oudste broer in het ziekenhuis gearriveerd en stuurde die kapelaan weg. De goede man kwam later evengoed een praatje met ons maken.
Omdat ik nog in Militaire Dienst zat werd daar overwogen om alvast de dodenmars in te gaan studeren. Vorenstaande is mij allemaal verteld want heb het (gelukkig) niet bewust beleefd.
 
Boete
Toen ik weer bij mijn positieven kwam was daar zuster Pork (Oostduitse) als zaalzuster en verder verschenen zuster Sterk, zuster Druif, zuster Uitterdijk, zuster Ria Elbertsen en zuster Cobie Tesselaar aan ons bed. Ook kreeg ik bezoek van de Marechaussee en ben (toen ik alweer aan het werk was) nog krijgstuchtelijk gestraft (boete) omdat het ongeluk mijn schuld was. Van de NACO kregen we ook bezoek en zij brachten een mooie fruitmand voor ons mee. De bus had namelijk geen schade, maar ik liet wel bijna het leven in de straat waar ik ruim twintig jaar eerder geboren was. Met vader Jaap Essen uit Grootebroek en Theo Schenk uit Andijk lagen mijn broer Klaas en ik in een zaal die door de dokter ‘de Benzinehoek’ werd genoemd. Allemaal brommerongelukken. Demonstratief kwam de dokter aldoor snuivend de ziekenzaal binnen.
  
Herinneringen
Donderdagavond 2 februari 2012 bekeek ik samen met een flinke groep oud-patiënten het vroegere Snouck van Loosenziekenhuis van Enkhuizen. Tot onze teleurstelling was er (bijna) niets meer van te herkennen. Er waren muren tussen afdelingen geplaatst en in verschillende vertrekken verdeeld. Verlaagde plafonds aangebracht, de zwart/grijze stenen vloeren in de gangen weggewerkt. We vroegen ons af waar toch de boogmuur gebleven was die de kinderzaal in tweeën splitste. Daar had ik in mijn jeugd toen ik uit een boom gevallen was, ook nog drie weken gelegen. Gelukkig kon een oud-verpleegster die de rondleiding verzorgde, ons er nog wat van laten zien. Foto’s lieten zien dat onze herinneringen klopten.
 
Kunstobject
De andere kinderafdeling beneden en daar waar de operatiekamer was geweest kon je ook bezoeken, alleen was er geen elektrisch licht meer. De gang er naar toe werd verlicht door kaarsen, een beetje spookachtige ervaring werd dat. Die kant van het oude ziekenhuis wordt namelijk gesloopt. Jeannette Eisses, een kunstenares die deze bezoeken organiseerde en daar een door haar gemaakt kunstobject presenteerde, vroeg de aanwezigen of ze op de lege wanden met witte verf iets van hun herinneringen en/of emoties konden laten zien.
 
‘Strepen’
De meeste mensen daar hadden bijna traumatische ervaringen, oud-verpleegsters die de rondleiding verzorgden konden zich dat haast niet voorstellen. Zij zullen zich dan ook best wel goed van hun taak gekweten hebben. Maar als je bijvoorbeeld vijf weken in het ziekenhuis moest bivakkeren en in die tijd alles volgens strenge, strakke regels ging, viel het voor menigeen niet mee. Een mevrouw vertelde, die daar als kind lag, dat je bijvoorbeeld elke dag moest strepen (poepen) en als dat niet lukte kreeg je een zetpil. Een jongetje bij haar op de zaal gilde het daarbij uit (wat natuurlijk overdreven was, wist ze nu ook wel), maar toen stond ze doodsangsten uit als ze dacht niet te kunnen ‘strepen’. De ene anekdote volgde op de andere en er ontstond zoiets als een saamhorigheidsgevoel bij de bezoekers, van wie de meesten elkaar niet eens kenden. Alle protest in 1975 om het Snouck van Loosenziekenhuis voor Enkhuizen te behouden was op niets uitgelopen. Alleen herinneringen resten ons nog.
 
 
 
 
 
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube