Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Soldaten Winterpret

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 6/1/13 door Marinus Schoen
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 3579 Clicks Ongepast  
Weekend binnen sneeuwpret in Legerplaats Nunspeet winter 1962/1963. Voorste soldaat maatje Gerard Hakvoort uit Bathmen bij Deventer, tweede soldaat ikzelf. Eigen foto. +
Weekend binnen sneeuwpret in Legerplaats Nunspeet winter 1962/1963. Voorste soldaat maatje Gerard Hakvoort uit Bathmen bij Deventer, tweede soldaat ikzelf. Eigen foto.

Soldaten Winterpret

Precies vijftig jaar geleden, vooral in januari 1963, was het een zeer strenge winter. Als dienstplichtig militair in die tijd had ik mij (niet ziek zijnde) ziek gemeld bij de Kazerne in Nunspeet. Bijna niemand in Enkhuizen had toen telefoon, op middenstanders en dokters na, dus vroeg ik mijn toen nog a.s. schoonmoeder mij ziek te melden. Zij hadden als Meubelhandel De Jong op Breedstraat 80, later 45 wel telefoon en enigszins weifelend voldeed ze aan mijn verzoek. Ik keek van achter de kachel toen mooi naar de Elfstedentocht op de televisie, die gewonnen werd door Reinier Paping.

 

Ziekmelding

Met kermis, harddraverij e.d., meldde ik me ziek bij de kazerne want die feestelijkheden in de stad wilde je toch niet missen en snipperdagen had je niet in Dienst. Een militaire arts kwam na de ziekmelding je thuis opzoeken en meestal gebeurde dat op donderdag na het weekendverlof wanneer je jezelf had ziek gemeld. De arts stuurde je vaak gelijk terug naar de kazerne maar ik zei dan dat het net zo’n beetje heen en weer reizen zou zijn, omdat vrijdag mijn verlofweekend in zou gaan. Dat was wel niet zo, want je had maar één keer in de veertien dagen verlof. En dat was niet het aankomende weekend, want je was het vorige al thuis, maar dat wist die arts vanzelf niet. Hij schreef dan de reisorder uit om de maandag na het eerst volgende weekend naar de kazerne te gaan en zo was je dan mooi tien dagen thuis.

 

Medicijnfles

Alleen die militaire arts kwam in januari ’63 dinsdags al langs terwijl ik op donderdag had gerekend en dus niet in pyjama zat. Mijn schoonzus die bij ons thuis was deed open en stelde zich voor als mevrouw Schoen. Ze ging de dokter voor de naar de huiskamer waar ik met haar zoontje van net een jaar op schoot zat en die dezelfde naam draagt als ik. De dokter vroeg hoe of het ging, wat ik mankeerde en vertelde hem dat ik buikgriep had. Of ik de huisarts had geraadpleegd en medicijnen had gekregen, vroeg hij. Ja, antwoordde ik en liet hem een medicijnflesje zien met mijn naam erop. ‘Neusdruppels voor buikgriep?’, riep hij verbaast uit. Mijn schoonzus pakte haar kind op en liep krampachtig haar lachen inhoudend naar de keuken, waar mijn moeder ook al in een stuip naar toe ging. Het flesje dat ik liet zien was van de kleine geweest toen die kort daarvoor ziek was. Ik had helemaal niet in de gaten gehad dat er neusdruppels opstond, zag alleen de datum en zijn naam en die is dezelfde als die van mij!

 

Militaire arts

De dokter wilde mij gelijk de volgende dag al terug sturen maar ook hem vertelde ik dat het dan net heen en weer reizen zou zijn omdat vrijdag mijn verlof in zou gaan. Waarschijnlijk dacht de arts dat mijn schoonzus mijn vrouw was en de kleine ons kind en schreef hij daarom de order maar uit om op de maandag na het eerstvolgende weekend naar de kazerne te gaan. In dat bewuste weekend kwam ik Douwe Visser (tweelingbroer van Kobus) tegen in de stad, die toen ook in militaire dienst zat en er een ernstig ongeluk had gehad. Douwe had ook bezoek gehad van dezelfde militaire arts en deze had hem gezegd dat er op de Breedstraat eentje zat die er een potje van maakte. Hij zou die een volgende keer pakken.

 

Kleine oorlog

Weer terug in de kazerne was ik gelijk de pineut want er was ‘oefening kleine oorlog’ en dat in hopen van sneeuw en stervens koud. PSU (persoonlijke uitrusting) bij elkaar zoeken, wapen pakken en buiten opstellen in rijen van vier en werden afgemarcheerd naar het exercitieterrein. Het daar aanwezige testteam controleerde of je geen verboden attributen en/of geld bij je had. Pukkel, ransel en zakken moesten daarvoor worden leeggehaald. Onder leiding van de wachtmeester liepen we per groep het bos in rond de legerplaats.

 

Bombardement

Na uren en uren banjeren door de sneeuw kwamen we op een open plek op de hei (de heide zelf was niet te zien, ondergesneeuwd) waar keukententen stonden opgezet. Gelukkig, we dachten iets warms te krijgen. Maar er kwam een mededeling dat de keuken gebombardeerd was, het voedsel gelukkig gered, maar niet kon worden bereid. De mestins (etensblikken) moesten tevoorschijn worden gehaald en daarin kregen we een paar rauwe, geschilde piepers en een stukje rauw vlees. Goede raad was duur. Gelukkig hadden we een Indische jongen in onze groep, die ons zei boomtakken en takjes te zoeken. Zelf had hij een beetje benzine van de voertuigen bij de keuken ‘versierd’ en maakte met dat alles een vuur waarop wij de mestins plaatsten. Mijn allereerste barbecue! Maar helaas lukte het niet erg, de mestins zwartgeblakerd en het voedsel niet te vreten. Zonder eten, na alleen een beetje water uit onze veldfles gedronken te hebben, hobbelden we terug naar de kazerne. En gek, we waren er binnen drie kwartier. Ze hadden ons gewoon misleid en uren van hot naar her laten sjouwen in dat bos.

 

Eén keer ben ik daarna nog ziek gemeld in de kazerne en dat was gelijk toen voor maanden. Lag écht in de kreukels na een ernstig ongeluk. Was m’n straf vanzelf.

 

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube