Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
4.0
1 stem

Buurtwinkels

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 6/11/11 door Marinus Schoen
V.l.n.r.: Tiny Roos, Afra den Drijver, achter haar gedeeltelijk zichtbaar Cor Takes, Piet Molenaar, Alie Bakker-de Haan en Jaap Bakker. +
V.l.n.r.: Tiny Roos, Afra den Drijver, achter haar gedeeltelijk zichtbaar Cor Takes, Piet Molenaar, Alie Bakker-de Haan en Jaap Bakker.

Buurtwinkels

Kleine wijk

Eigenaren van de buurtwinkels noemde je ook je buren, er was begin jaren vijftig weinig of geen afstand tussen de mensen. Zelfs in zo’n kleine wijk als het Havenkwartier van Enkhuizen vond je alle winkels die in het levensonderhoud konden voorzien. Aan de Havenweg had je Sweer de Graaf met zijn kruidenierswinkel. Zijn vrouw bestierde de winkel en Sweer bracht op een transportfiets met een rieten mand voorop de boodschappen rond. Ook ventte hij als broodbezorger voor de broodfabriek. Soms hielpen de dochters Alie en/of Gerrie in de winkel. Een luid klingelende bel gaf aan dat er een klant de winkel binnen kwam en uit de woonkamer, grenzend aan de winkel, kwam er dan iemand om die klant te helpen.

 

Vrachtauto

Op de hoek Havenweg/Spoorstraat was de groentewinkel van Dirk Mazereeuw. Zijn vrouw Dieuw en haar zus Greetje bedienden de klanten in de winkel. Dirk Mazereeuw had een kleine vrachtwagen waarmee hij de op de veiling gekochte groente vervoerde. Soms sprongen wij achterop die vrachtauto, reden een eindje mee en sprongen er dan weer vanaf. Een keer reed hij tussen de middag al voorbij de Koepoort met ons nog achterop toen hij de bocht nemend naar de provinciale weg vaart verminderde. Wij lieten ons daar van de auto zakken en al mee rennend lieten we de wagen dan los, want we moesten ook nog naar school. Dirk was een koene rijder en zoveel vaart minderde hij dus niet in die bocht en daardoor kwam Zussie Franx (Antine) lelijk ten val toen ze zich van de auto liet zakken, struikelde en haar arm brak. De provinciale weg kwam in die tijd als een T-splitsing uit op het Westeinde, de randweg, Drechterlandse weg en de buitenwijken waren nog in geen velden of wegen te bekennen.

 

Mandje

Aan de overkant van de groentezaak van Mazereeuw op de andere hoek van de Spoorstraat/ Havenweg was in die tijd de sigarenwinkel van Ben Kuiper. Het echtpaar Kuiper had twee kinderen, dochter Hansje en zoon Bennie. De familie Kuiper bestierde ook de  lunchroom De Spoorklok op die hoek. Boven de winkel van Kuiper woonde hun tante Lucie. Zij liep niet voor elk wissewasje naar beneden en liet daarom een mandje zakken aan een touw buiten het raam waar bijvoorbeeld de melkboer flessen melk inzette en zij ze dan ophees. Ook stopten pestkoppen wel eens een dot gras in het mandje, vertelde een broer van me (hijzelf?). In de sigarenwinkel van Kuiper haalde ik voor mijn vader af en toe een pakje Twin-shag. Het was daar altijd behaaglijk warm en rook er lekker naar sigaren en tabak.

 

Trekbel

Over mandje gesproken, op het Venedie woonden de dames Gramberg en Vlasveld in dat grote, grijze huis. Uit de muur naast de voordeur stak zo’n prachtige, verleidelijke koperen trekbel en we lieten deze klingelen. Juffrouw Vlasveld opende de deur en we vroegen haar ‘of ze het mandje nog had’. ‘Welk mandje?’, vroeg de juffrouw. ‘Het mandje waar Abraham in gesch…ten heeft’, gierden we en renden hard weg. Stom vanzelf want niet veel later belden mijn broertje en ik aan en vroegen of ze ook kinderpostzegels van ons wilde kopen. ‘Kom maar even in de gang’, zei juffrouw Vlasveld, die open deed. We stapten geïmponeerd de lange, brede marmeren gang in en de juffrouw deed de deur achter ons dicht en riep juffrouw Gramberg erbij. We kregen daar een ernstige reprimande over het belletje trekken en moesten beloven dat we zoiets nooit meer zouden doen. Nadat we dat beloofd hadden bestelden ze toch kinderpostzegels bij ons. Aardige dames.

 

Kouwe bakker

Naast de sigarenwinkel van Kuiper in de Spoorstraat, kwam eerst het woonhuis met daar naast de bakkerswinkel van de familie Schouten (kouwe bakker). Buurman Schouten ventte ook brood uit voor de Broodfabriek en buurvrouw Schouten bediende in de winkel de klanten samen met hun dochter Johanna. Ze hadden nog een dochter, Corrie en ook twee zoons, Jan en Aart Schouten. In hun winkel stond een grote broodkist op de vloer waarin het brood werd bewaard en bij hen rook het altijd lekker naar vers brood.

 

Huishouden

Naar de kapper konden we ook in onze buurt want in de Spoorstraat had je de kapsalon van de familie Jansen. Buurman Jansen (Lowie) knipte en schoor de mannen en buurvrouw Jansen (Hennie) kapte samen met Meta Tiesma de dames. Meta woonde met haar zus en ouders in het Snouck van Loosenpark, zij is later met een politieagent getrouwd en naar ik meen met hem op Urk beland. Het gezin Jansen had vijf dochters: Dinie, Corrie, Nellie, Trix en Christel en kreeg later nog een zoontje Loekie. Opvallend was dat van de winkeliers de echtgenotes ook allemaal in hun zaak meewerkten terwijl de gewone huisvrouw alleen het huishouden deed. Niet dat zo’n huishouden toen niet veel werk was, want alleen de maandag was al een hele wasdag.

 

Leren tas

Naar de slager echter moest je de buurt verlaten en liep je over de Wilhelminabrug het Venedie af naar bijvoorbeeld slager Botman of Kroeb in de Torenstraat of Koert Ruiter in de St. Jansstraat. Er waren meer slagerijen in de stad en neringziek zoals dat werd genoemd, waren de middenstanders ook wel én de geloofsovertuiging deed ze hun boodschappen doen bij de een en dan bij de ander. Zo kregen de kruideniers Veken op de hoek Bocht/Spui en zelfs Van Goor op de hoek Hemeltje/Molenweg bezoek van Corrie Jansen en mij (hielp haar vaak de zware leren tas te dragen) als ze daar boodschappen moest halen omdat die kruideniers ook bij Jansen in de kapperszaak kwamen én omdat ze allemaal Rooms Katholiek waren.

 

Café

Voor naar het café gaan had je zelfs twee keuzes in de buurt. Aan de Havenweg was het café van Bauk Planting en in de Spoorstraat, hoek Paktuinen Hotel-Café-Restaurant Du Passage van de familie Van der Zee. Bauk Planting en zijn vrouw Dirkje hadden een groot aantal kinderen: Ruurt, Dieuw, Klazien, Annie, Suze, Kees, Jannie en Greetje. In de Tweede Wereldoorlog was bij het bombardement op de haven, 15 maart 1945, hun eerste zoontje Kees omgekomen. Zijn portret hing samen met dat van mijn neefje Gerrie, die ook omgekomen is bij dat bombardement, bij mijn grootouders in de kamer aan de Havenweg.

 

Stoelen
Toch was er ook wel enige afstand te bespeuren in het Havenkwartier, want werden de vrouwen van de buurtwinkels gewoon buurvrouw genoemd, de vrouw van Van der Zee werd geen buurvrouw, geen mevrouw maar juffrouw Van der Zee genoemd. Het woord mevrouw kwam waarschijnlijk nog niet voor in het vocabulaire van het Havenkwartier. Bij de familie Van der Zee waren twee dochters, Annie en Baukje. Bij v.d. Zee werkte toen de dames Geer den Drijver, Gré Vellinga en buurvrouw Haantje (de Haan). Met harddraverij sjouwden zij bijvoorbeeld vele stoelen vanuit de garage van De Pelikaan (achter de Muziektent) naar Du Passage. De nette stoelen in het restaurant werden met die stoelen omgewisseld want met harddraverij was het daar altijd heel erg druk en sneuvelde er nog wel eens wat.

 

Feest

Het Havenkwartier had in die tijd een bloeiende buurtvereniging en menige feestavond werd in Du Passage gevierd. Zelf herinner ik me alleen de Sinterklaas feesten. Buurtvereniging Het Havenkwartier heeft vanaf de Tweede Wereldoorlog net aan vijftig jaar bestaan, maar het veertig jarige bestaan werd nog heel groots gevierd in Het Wapen van Enkhuizen. Piet Molenaar was toen de voorzitter en nam de felicitaties samen met secretaris Jaap Bakker geroerd in ontvangst die wij, leden van de buurtvereniging het bestuur aanboden.

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube