Het was volgens mij kort na de oorlog, mogelijk in 1947, dat er bij Trien was ingebroken.

Via de zijgevel en de openslaande deuren van het atelier waren de daders binnen gekomen.

Er was een ruit van een van de deuren stuk geslagen, waarna men de deuren kon open maken.

De daders hadden foto apparatuur meegenomen en zijn ongehinderd vertrokken. Er was wel een sterk vermoeden wie de daders waren, maar er was onvoldoende bewijs.

Trien zat met het probleem van het glas welke was stuk geslagen en vroeg de schilder Kees Jelles dit te repareren. Kees kwam en ging aan het werk, tussen de zware begroeiing en op het vochtige terrein. Na enige tijd kwam Kees mopperend in de werkplaats van het aannemersbedrijf aan de overkant van de weg (Bruinsma & Gebr. de Boer) en vertelde dat hij met zijn voet in een gat met stront was gestapt, waar hij tot boven zijn enkel was ingezakt. De riolering van Trien werkte niet meer en daarom werden de uitwerpselen maar buiten begraven. Nadat Kees zijn voet had gereinigd en een stuk plank had meegenomen om over het gat te leggen is de reparatie alsnog uitgevoerd.

                                                      ------------------------

Trien kwam bijna iedere dag bij ons in de werkplaats, met een grote jute zak en maakte deze vol met snippers hout en mot van de schaafmachine. Ze gebruikte dit voor de kippen, stookte het op in haar kachel en in de zomer legde ze een voorraad aan voor de winter. De voorraad sloeg ze op onder de vloer van haar atelier. Je kunt wel zeggen ze was als kind aan huis in de werkplaats.

Op een dag kwam Trien met een fles wijn bij ons en vroeg aan de aanwezig zijnde mensen of ze een beker wijn wilden. Trien was zelf nogal vervuild en de fles en haar bekers niet minder.

De mensen die aanwezig waren bedankten bijna allemaal en zeiden dat ze tijdens hun werk geen wijn mochten drinken.Trien zei op zeker moment: ja jullie zijn zeker vies van mij.

Onze voorman Egbert Belier nam wel een beker met wijn, maar toen ze even werd afgeleid gooide hij de wijn in een hoop zaagsel. Daarna zei hij tegen Trien dat hij het lekker vond en nam nog een beker waar het zelfde mee gebeurde.

Toch heb ik nooit de indruk gehad dat Trien op een of andere manier werd geplaagd of voor de gek gehouden, ze was vriendelijk en wilde graag een praatje.

                                                        ---------------------

In 1957 werkte mijn tegenwoordige vrouw, tijdelijk bij Wouter Ruiter van de Hollandse Bazaar in de Westerstraat.Trien Bakker kwam daar ook wel eens en volgens mijn vrouw ging ze dan met haar achterste op de toonbank zitten en deed een verhaal over potjes wrijfwas die ze wilde kopen. Deze potjes maakte ze thuis leeg en daarna vulde ze deze met zelfgemaakte zalf.

Uit eigen ervaring weet ik dat Trien o.a. brandzalf verkocht, dat deze goed hielp bij brandwonden en dat er geen zweren kwamen. De zalf rook niet onaangenaam en was korrelig en wit van kleur. Zo had ze ook nog andere zalfjes en drankjes. In die tijd had je vaker een brandwond vanwege de gestookte kachels, dus afname was er wel.

Nadat Trien uit de winkel was vertrokken, werd de omgeving waar ze was geweest, ruim met eau de cologne besproeid om de onaangename geur weg te nemen.                                                

                                                        --------------------

Halfweg de jaren vijftig ben ik Trien uit het oog verloren, omdat ik in militaire dienst moest.

Ik heb nog wel meegemaakt dat Trien een keer naar buiten kwam en dat ze niet goed was, naar mijn mening iets wat op een hersenbloeding leek. Ik ondersteunde haar, want ze wilde naar de familie Kofman die naast haar woonde en haar wel meer hielp. Later heb ik haar nog wel eens gezien en was ze redelijk hersteld.  

 

J. de Boer uit Woudsend.