Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Visserslatijn

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 2/5/11 door Marinus Schoen
Toen de haven van Enkhuizen nog een vissershaven was. Foto: Cees Schoen (Cor). +
Toen de haven van Enkhuizen nog een vissershaven was. Foto: Cees Schoen (Cor).

Visserslatijn

Begin jaren vijftig woonden mijn ouders met hun gezin in de Spoorstraat van Enkhuizen. Zeven vrij oude huizen vormden daar een aaneengesloten rij in een gezellige buurt. Op huisnummer drie van die rij huizen woonden toen buurman en buurvrouw Langedijk, op nummer vijf de familie Anne Mos, op nummer zeven de familie Heino de Wit, op nummer negen de familie Rinus Schoen, op nummer elf de familie Bakker (de Pieterman), op nummer dertien de familie Jan Franx en op nummer vijftien de weduwe Van der Meulen.

 

Gehorig

De woningen waren gescheiden door een gang die van de voordeur tot de achterdeur liep. Ondanks die scheiding van de huiskamers waren de huizen best gehorig. Als bijvoorbeeld de buren de kachel op pookten kon je dat heel goed horen. Van de familie Bakker naast ons op elf, werd de man De Pieterman genoemd. Hij was een visserman van Urk. Hij droeg altijd Urker (vissers)kleding en sprak Urker dialect dat voor ons bijna niet te volgen was. Op een keer hoorden wij hem luidkeels in hun kamer roepen: ‘Oeh Thioe, hette oe in de koelebak skieten?’ Zijn zoontje Theo bleek in de kolenkit te hebben gesch….. die naast de kachel stond.

 

Reanimatie

Het eerste zoontje van de familie Bakker, ook Theo genoemd is in de haven van Enkhuizen op heel jonge leeftijd verdronken. Er is mij verteld dat men het verdronken jongetje liggend onder aan de Dam met een schuier onder zijn voeten kietelde voor een reactie. Reanimatie techniek was toen nog niet zo geweldig, lijkt mij.

 

Mijn broertje en ik deden een keer wie het verst over een paaltje kon springen aan de haven. Bij het steeds verder schuin achteruit lopen voor de aanloop op de brede opgang naar de steiger, viel mijn broertje achterover van die opgang met zijn hoofd op de schuine stenen wal en schoof bewusteloos het water in, koppie onder. Op mijn hulpgeroep kwam een man aangesneld die mijn bewusteloze broertje uit het water viste en hem een paar flinke porren gaf. Gelijk gaf mijn broertje water over plus een aantal spierinkjes dat hij naar binnen had gekregen. Die ‘reanimatie’ hielp dus en de man droeg mijn drijfnatte broertje daarna naar ons huis. De redder werd hoofdschuddend bedankt door onze moeder en wij moesten voor straf direct naar bed.

 

Zeeziek

Het tweede zoontje dat de familie Bakker kreeg werd weer Theo genoemd. Samen met hem mocht ik wel eens mee met zijn vader het IJsselmeer op in hun houten vissersboot. Het deinen van die botter op zee tijdens een heel warme middag maakte mij zeeziek maar we gingen mooi niet terug naar de haven. Eerst moest het want overboord dat De Pieterman zijn vrouw, buurvrouw Annie achter hun huis en ook wel in de gang had zitten spleten.

 

Pikhaak

Altijd waren wij aan de haven te vinden en speelden er ook in en op viskaren die op de wal lagen te drogen als ze weer eens geteerd waren. In die viskaren werd de gevangen vis in leven gehouden in het water van de haven. Ook deden wij tikkertje op de houten balken in de haven waaraan de olieboot van Lub uit de Brugstraat was bevestigd. We renden net zo hard over die tien centimeter brede balken boven het water als over straat en op een keer hoorde ik een plons achter mij. Weer was het mijn broertje die in het water spartelde en we schreeuwden hem toe naar de kant te gaan. Het lukte hem niet maar gelukkig kwam er een visserman aan rennen die even verderop in zijn kotter netten zat te boeten en mijn broertje met een pikhaak uit het water viste. Dat geluk had niet iedereen want een jongetje uit het logement in de Brugstraat en nóg een zoontje van de familie Bakker toen die later aan de haven woonden verdronken er wel.

 

Urk

De bewuste huizenrij in de Spoorstraat werd in 1955 gesloopt en de bewoners gingen verschillende kanten op en het grootste deel verloor elkaar uit het oog. Op volwassen leeftijd toen ik een keer samen met mijn broer Cees (ook Cor genoemd) op Urk was, kwamen wij daar ‘De Pieterman’ heel onverwachts tegen. We herkenden elkaar en hij vertelde, nadat wij gevraagd hadden hoe het met hem ging, dat hij in een Afrikaans land mensen daar het Visserijvak leerde. In het kader van een of andere organisatie was hij daar naar toe uitgezonden en verdiende toen zo zijn brood.

 

Vakkennis

Het visserij vak dat in onze havens hevig moderniseerde bracht hem ertoe zijn oude vismethode mensen in Afrika bij te brengen. Met eenvoudige middelen en -bootjes daar de zee en rivieren op voor een zo hoog mogelijk quotum. Zijn zoon Theo was naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd en had daar een moderne viskotter, vertelde hij trots, die verdiende daar nu zijn brood. Na dit gesprek heb ik onze markante buurman ‘De Pieterman’ nooit meer gezien. En de haven van Enkhuizen is geen vissershaven meer.

 

      

Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Commentaar op dit artikel:
2 reacties op dit artikel
  • Re: Visserslatijn
    Gepost door Carrie Van der Molen, op 24/3/14
    Omdat ik vroeger verkering heb gehad met de zoon van de "pieterman: Theo, weet ik dat niet Theo, maar kleine Jacob is verdronken kan het erge voorval nog voor de geest halen. Theo is inderdaad naar New Zeeland geemigreerd. Toen ik een periode in Denemarken heb gewoond, heb ik nog wel eens een kaartje gehad toen hij nog viste bij Noorwegen, vele jaren later toen ik na mijn scheiding ging verhuizen naar Hoorn, en daarna naar Zwaag ben ik zijn zusje Annie tegen gekomen, en zij vertelde dat Theo bij haar logeerde met zijn vrouw; Theo is een aantal keer naan de deur geweest en heeft alle foto's uit New Zeeland laten zien, en is ook een tijd weer terug geweest in nederland weet niet meer precies waar. Ergens in Zeeland of zo. ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe het Theo en Alie is vergaan, hij is even oud als ik ben n.l 66, dat zou ik wel willen weten, hij, Theo was ooit mij eerste liefde. Maar ik weet niet wie jij bent, Marinus Schoen, ik ken , kon, wel een Hans Schoen die ooit een poppen theater heeft gehad, heb ooit op de school gezeten bij de zuiderkerk, in 1952, 1953. waar hij volgens mij ook op heeft gezeten, ben, toen ik al een kleinkind had naar één van zijn voorstellingen geweest in een dorp bij mij in de buurt Oostwoud, geloof ik. Ik zou het leuk vinden een reactie te krijgen, bij "lezers schrijven" Groeten, Carrie van der Molen,( in die tijd noemde men mijCarolien)

  • Re: Visserslatijn
    Gepost door Marinus Schoen, op 30/8/14
    Hallo Carolien. Je zult het wel raar vinden dat ik nu pas reageer, maar omdat er niemand meer op deze Kroniek schrijft, kijk ik er niet vaak meer op. Volgens mij ken ik je wel, want was/ben jij niet zo'n mooi blond meisje en woonde je niet met je moeder en zus in de Molenweg hoek Drie Zalmen? Je zus zie ik nog regelmatig met haar hondje lopen. En inderdaad is Hans Schoen (67) mijn jongste broer, wooont in Hoorn en treedt nog steeds op met zijn poppentheater in binnen en buitenland. Maar het is echt zo dat de eerste Theo Bakker ook is verdronken in de haven, zij woonden toen in de Spoorstraat naast ons en daarna noemden zijn ouders het volgende kind ook weer Theo en dat is de Theo waar jij dus verliefd op was. Toen het gezin later aan de haven van Enkhuizen woonden is ook de kleine Jacob in de haven verdronken. Vreemd om te lezen is dat Theo wel weer in Nederland terug is geweest en dat hij toen geen contact heeft gezocht met zijn oude buurtgenoten, vind ik jammer. Maar ik kwam een video verslag tegen op You Tube waarin Theo voor een Nieuw Zeelands TV station zijn verhaal vertelt over vroeger in Nederland. Daarin heeft hij het ook over zijn vader en moeder. Ik heb dat video verslag op mijn Facebook pagina staan. Als je mijn Facebook vriend wordt kun je deze daarop dan bekijken en delen. Daarna verwijder je mij gewoon weer als vriend. Ik zou zo niet weten hoe ik je anders met deze video zou kunnen laten kennismaken. De andere kinderen Bakker ben ik uit het oog verloren, maar lees dat jij Annie hebt ontmoet. Heb zelf helemaal geen foto's van vroeger van de Spoorstraat/Havenbuurt, ook niet van Theo en vind dat wel jammer. Ik hoop dat je dit bericht nog leest en zie uit of je contact zoekt via Facebook.

Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube