Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Lichtjes in de duisternis

Volgende Vorige Overzicht
Onderwerp: Anekdotes geef reactie! Tell a friend 4245 Clicks Ongepast  

Lichtjes in de duisternis

Mevrouw Blom woont al bijna 89 jaar in Enkhuizen. Haar ouders hadden vroeger op Spaansleger een slagerij, Broekhuizen. Mevrouw Blom deelt met ons een spannende herinnering.

Als in een strenge winter het IJsselmeer bevroren is en het eiland Urk niet meer bereikt kan worden door boten, besluiten verschillende Enkhuizers om met vrachtwagens goederen naar Urk te brengen. Het heeft zo hard gevroren die winter dat het ijs sterk genoeg is om erover heen te kunnen rijden. Mevrouw Blom vertelt dat haar vader, meneer Broekhuizen, de eerste was die op Urk arriveerde.

Een avond in diezelfde koude winter wordt een 8-jarig meisje, mevrouw Blom, wakker gemaakt door haar huilende moeder. Haar vader is nog niet terug gekeerd uit Urk en moeder is bang dat er iets mis is. Het meisje wordt uit haar bedstede gehaald en gaat samen met haar moeder de koude donkere winternacht in op zoek naar hun vader. Bij het IJsselmeer aangekomen zien zij nog meer vrouwen die staan te wachten. Er zijn nog meer mannen niet thuis gekomen en niemand weet wat er aan de hand is.

Na enige tijd wachten en starend naar het bevroren, donkere IJsselmeer, zien de vrouwen eindelijk lichtjes opdoemen in de duisternis. De vrouwen zijn blij en al enigszins opgelucht, maar het blijft toch spannend. Zitten de lichtjes van hun eigen man er tussen?  Één voor één keren de auto’s terug en van de eerste horen de vrouwen wat er gebeurd is die avond. De auto van Kornalijnslijper, een bekende garage van de Breedstraat, is door het ijs gezakt en alle mannen hebben geholpen de boel te redden. Er is niemand verdronken maar de vrachtwagen hebben zij achter moeten laten, er was niets meer aan te doen. Die nacht komen alle mannen heelhuids thuis, gelukkig ook meneer Broekhuizen.

Mevrouw Blom is deze avond nooit vergeten. “Ik kan het nog steeds voelen die spanning, ik kan nog steeds die lichtjes in de verte voor me zien. En wat waren we blij toen mijn vader terug was. Gek he, het is zo lang terug maar ik zie het nog precies voor me! Ik had eigenlijk die dag graag mee gewild naar Urk, maar zie nu wel in waarom dat niet mocht van mijn vader.”

Iris Vinkenborg

Met dank aan mevrouw Blom


Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube