Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
4.0
1 stem

Trien Bakker

Volgende Vorige (inactief) Overzicht
Avatar van op 5/10/09 door Jan de Boer
Paard van Trien Bakker omstreeks 1946, op de Noorderweg +
Paard van Trien Bakker omstreeks 1946, op de Noorderweg

Trien Bakker

Mijn naam is Jan de Boer, ik ben geboren op Kruislaan no. 1 op 22 aug. 1935, mijn vader was compagnon van het toenmalige aannemersbedrijf Bruinsma & Gebr. de Boer. Momenteel wonen we in Friesland, maar we kunnen, als we een paar kilometers rijden, toch de Zuidertoren zien! Het aannemersbedrijf was gevestigd op de Noordergracht nr.1, in het pand waar nu radio Enkhuizen is gevestigd.

Tegenover het bovengenoemde pand woonde Trien Bakker, zoals ze altijd werd genoemd. Ik heb haar niet anders gekend dan dat ze weduwe was, want ik heb altijd begrepen dat haar man vroeg was overleden. Wel heb ik via Trien, foto’s van deze man gezien en ik vond het destijds een deftige verschijning. Zijn naam was meen ik iets van Kempenaar. Trien was fotograaf en haar winkel met atelier was in het pand op de Noorderweg, terwijl ze boven haar woongedeelte had.
 
Destijds heb ik gehoord dat Trien een vakbekwame fotograaf was, maar na het overlijden van haar man ging het bergafwaarts met haar. Ze vervuilde, het pand ging achteruit en ze nam veel katten en kippen in huis. Achter haar winkel was een tussenkamer, daarna een flink atelier en daar achter nog een schuurtje. Ik heb haar nooit anders gekend dan met de zelfde alpinomuts op haar hoofd en lange kleding.
 
Doordat Trien iedere dag wel één of meerdere keren in de werkplaats van mijn vader kwam, omdat ze graag mot (schaafsel) van de machine of wat brandhout wilde hebben, kende ik haar wel goed. Het was ondanks dat ze op flinke afstand was te ruiken, een aardige vrouw, die erg veel van beesten hield en kinderen leuk vond. Niet iedereen mocht bij haar binnenkomen, maar mijn broer en ik kwamen er veel. We hielpen haar met de beesten en andere klusjes of we speelden een spelletje domino in de tussenkamer.
 
Het was in de oorlog dat mijn broer en ik met Trien in de tussenkamer een spelletje deden, totdat we plotseling boven een behoorlijk gestommel hoorden. Trien vloekte (wat ze nooit deed) en ging even weg. Ze kwam weer beneden, ze zei niets en mijn broer en ik vroegen niets. Zelfs met mijn  broer sprak ik er verder niet over, maar zelf had ik het idee dat Trien iemand boven had wat wij niet mochten weten. Door onze ouders waren we er meerdere malen zeer nadrukkelijk op gewezen, dat we nergens en tegen niemand ergens over mochten praten en dat we niemand mochten vertrouwen, zelfs onze buren niet.
Na de oorlog kwam uit dat bij Trien mevrouw Snijders was ondergedoken. Is Trien hier nog voor geëerd? Heb ik later nog wel eens gedacht.
 
Opmerkelijk is dat na de oorlog de vrouw van de burgemeester in de oorlog met haar jongste dochter bij Trien werd ingekwartierd. Als kind vond ik dit toen niet leuk voor deze vrouw, maar er zijn wel meer dingen in deze dagen gebeurd wat niet fraai was.
 
Trien stond ook bekend om haar zelf gemaakte zalfjes en drankjes. Bijvoorbeeld  haar witte, iets korrelige brandzalf, die naar eigen ervaring nog hielp ook. Verder probeerde ze wel beesten te genezen.
Mijn broer en ik kregen in haar tussenkamer een keer een geklutst ei met vieux. Het glas was wel erg vuil, maar we hebben het wel opgedronken, want het was oorlog en Trien zei tegen ons, dat is erg goed voor je Broer. Ze zei altijd Broer tegen ons. Bovendien viel het vuil en de reuk ons niet meer zo op.
 
Na de oorlog kreeg Trien steeds meer kippen, ze liepen door het gehele huis en ze zaten zelfs boven voor de ramen. Als voer voor de kippen gebruikte Trien ook veel puf van de haven. Dit was spiering en sprot, die toen in grote hoeveelheden door de vissersschepen werd aangevoerd.
Natuurlijk gaf dit overlast voor de omgeving, want er bleef ook veel puf liggen, wat begon te stinken. De buren klaagden bij de gemeente, die maatregelen ging nemen. Trien vroeg ons om even te helpen met kippen vangen en ze onder de vloer van haar atelier te doen. Het luik ging dicht en de kippen deden in het donker geen bek meer open. De volgende dag kwam iemand van de gemeente controleren en zag dat er nog maar een paar kippen waren zoals afgesproken. Na de controle ging het luik weer open en de kippen kwamen weer rustig te voorschijn. Maar later kwamen er weer klachten en Trien moest echt kippen ruimen.
 
Mijn vader was op 27 augustus jarig en we hadden veel visite. Het was al donker en plotseling kwam Trien bij ons achterom. Omdat ons kippenhok op dat moment leeg was, vroeg Trien aan mijn vader of ze een paar kippen in ons hok mocht zetten, want ze kreeg weer controle. Dit mocht en Trien ging haar gang zonder dat iemand er verder aandacht aan schonk. De volgende morgen al vroeg werden we wakker door een enorm gekakel. Toen we gingen kijken bleek ons kippenhok werkelijk barstend vol te zitten met sterk vervuilde kippen.
Dit kon natuurlijk niet en Trien haalde later de kippen weer weg, op een stuk of zeven na, die we mochten houden en die uit dankbaarheid enorm veel eieren hebben gelegd.
 
Mijn broer en ik zijn ook nog een keer met Trien naar de koeienmarkt in Purmerend geweest.
Ze vond het leuk om dit een keer met ons te doen, ’s morgens heel vroeg op en met de trein naar Purmerend. Ik kreeg de indruk dat Trien daar een bekende verschijning was, want ze had veel aanspraak. Aan het eind van de dag kregen we van Trien een paar kuikens en dat vonden we prachtig. Voor ons een leuke dag, die ik nog niet ben vergeten.
 
In ongeveer 1946 kreeg Trien een paard, het paard was waarschijnlijk niet zo jong meer want het liep niet zo vlot. Voor de jeugd in de omgeving was het toch wel iets bijzonders en het paard trok dus veel aandacht.
Mijn broer en ik mochten het paard vaak verzorgen en hadden in het schuurtje achter het atelier een stal ingericht. Het paard ging naar binnen via de winkel, door de tussenkamer en het atelier naar zijn stal. Langs het huis ging niet want alles was zwaar begroeid en dus een wildernis. Dit paard heeft Trien naar ik schat ongeveer een jaar gehad en toen heeft ze het weggedaan. Toen ik vroeg waar het paard naar toegegaan was, vertelde ze dat het met de boot naar Urk was gegaan, maar dat ze het wel zielig vond dat het paard aan boord zeeziek was geworden. Ook voor mij was dit alles prachtig.
 
Natuurlijk is er wel meer over deze vrouw te vertellen. Dit zijn voor mij een paar herinneringen van een markante inwoner van Enkhuizen met een goed hart.
 
 
Jan de Boer uit Friesland.


Kinderen op de foto van links naar rechts boven:
Met bril ? , Jan Bouwman, Jan de Jong, met bril ? , Piet de Boer links van paard, rechts van paard Jaap Zwier, Jan de Boer, Rein de Jong, links van de Jong meisje en rechts jongen van de Wolf van de Noordergracht, uiterst rechts? , op paard Siebe de Wolf van Noorderweg en daar achter Sjaak Ekkerman,  twee jongens voor Jan Bouwman  ?? , jongen voor Jan de Jong naam niet meer bekend maar woonde op Noordergracht. De kinderen bij Jan Bouwman waarvan de namen niet bekend zijn, kwamen naar mijn mening uit de omgeving van de Wortelmarkt.


Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube