Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 
0 stemmen

Glijbaan

Volgende Vorige Overzicht
Avatar van op 20/5/09 door Marinus Schoen
Spoorstraat Enkhuizen Foto Kroniek van Enkhuizen +
Spoorstraat Enkhuizen Foto Kroniek van Enkhuizen

Glijbaan

Grotere jongens van onze buurt het Havenkwartier waren begin jaren vijftig wezen knokken in de Sint Jansstraat buurt. Lange stokken die goed konden zwiepen werden daarvoor uit de bosjes rond de muziektent gerukt en stokken waar een punt aan werd geslepen, dienden als speer.

Een verkeerd geworpen speer kwam tijdens het gevecht nog tegen het hoofd terecht van een jongen uit onze eigen buurt. Hij was bloedend en huilend naar huis gegaan, maar toch had onze buurt gewonnen. Daarom durfden wij, de jongere garde, de overwonnen buurt te verkennen. We zagen er wel kinderen, maar zij hielden zich gedeisd.

Een gedeelte van de Boschschool daar, was een groot vierkant gebouw en aan drie kanten ommuurd. We klommen op de schoolmuur en via een regenpijp kwamen we op het dak van de wc’s. Vandaar verder klimmend langs een andere regenpijp naar een brede dakgoot die om het hele gebouw liep. Vanuit die dakgoot gingen vier daken schuin omhoog, net als bij een boerderij, alleen deze eindigden niet in een punt maar was bovenaan afgevlakt, een plat dak en enigszins verdiept, daar kon je staan.

Midden in de vier schuin oplopende daken waren brede, zinken dakgoten die we ons vasthoudend aan de rand opliepen, om er bovenaan weer van af te glijden als op een glijbaan. Met stijf gestrekte benen gleden we naar beneden om te stuiten op de dakgoot die om het gebouw liep. Je moest niet met zijn tweeën achter elkaar glijden anders kon de achterste op de voorste botsen en die zou voorover kunnen kieperen over de dakrand en te pletter vallen op de tegels van het plein.

Alle vier de dakgoten hadden we geprobeerd toen ik ‘Politie’ hoorde. Ik vloog via de regenpijp terug op het dak van de wc’s en langs de andere regenpijp was ik zo weer beneden. Met een onschuldig gezicht zat ik op de schoolmuur toen een agent op me af kwam. Hij kon niet gezien hebben dat ik op het dak was. Het bleek echter dat een collega agent van hem aan het plein woonde. Deze lag ziek in bed voor het raam en had ons gezien.

De agent die mij naderde was al ingelicht. ‘Wat moest jij op het schooldak?’, vroeg hij. ‘Niks’, zei ik. Jullie gaan onmiddellijk mee naar het bureau’, zei hij. Eén voor één kwamen mijn buurtgenoten ook van het dak en onder luid gejoel van de kinderen van de St. Jansstraat buurt moesten wij achter de fiets van de agent aanhollen naar het politiebureau in de Westerstraat. En dat deden we ook nog! Voor hetzelfde geld waren we allemaal een kant uitgestoven en ontsnapt.

Op het bureau gekomen kregen we eerst een ruk aan het oor, daarna een draai om de oren en werd onze naam gevraagd. We moesten twee aan twee ieder apart in een hoek van de garderobe, het portaal en de gang staan en drie van ons in de kamer waar de agent zat. De oudste van ons groepje moest in een cel want die lachte teveel (van de zenuwen). Wij stonden muisstil in de hoek en durfden niet naar elkaar te kijken.

Toen er een andere agent in het bureau kwam kregen we opnieuw een ruk aan het oor, een pets voor de kop en werd weer je naam gevraagd. Een poosje daarna kwam er nog een agent bij en het hele ritueel herhaalde zich. Na verloop van tijd moesten we één voor één voor de drie agenten verschijnen en plechtig beloven dat we nooit meer op het dak van school B zouden klimmen. Want daarmee konden we de boel vernielen en dan moesten onze ouders opdraaien voor de schade. ‘En dat willen jullie toch niet hè?’ vroegen ze heel bars en probeerden ons daarbij aan het huilen te krijgen. Alleen bij de kleinste lukte dat en die mocht dan ook als eerste weg.

Eenmaal weer buiten gekomen waren we euforisch. We hadden in het politiebureau gezeten! We waren helden! De helden van het Havenkwartier en we hadden niet eens gevochten. Iedereen wilde weten hoe het was geweest op het bureau. Hoe was het mogelijk dat ze allemaal al wisten dat we waren opgepakt. Ja…, alleen onze ouders ook. Mijn broertje en ik gingen linea recta naar bed. Erger straf was niet te bedenken.
Om op artikelen te kunnen reageren moet je als lid ingelogd zijn.
Als je al lid bent kunt hier inloggen of klik hier om een lidmaatschap aan te vragen.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube